ა
ეს ვინ ა−რის? - ა−სო ა
ა−ბა, გეს−მით მი−სი ხმა?

ო−პე−რა−ში მი−ვი−და,
და−უ−ღი−ა პი−რი და

ახ−ლა მღე−რის ა−რი−ებს,
უკ−ვე დას−შიც გა−რი−ეს.

ბო−ლოს ამ−ბობს ან−და−ზებს,
ხმას აწვ−რი−ლებს, ა−ნა−ზებს.

ე
“- ერ−თი მეც შემომხედეთ!”
სცე−ნა−ზე−ა ა−სო ე,

“- რომ ი−ცეკ−ვოს, რო−გორც მე,
შე−უძ−ლი−ა სხვა ვინმეს?”

ე−ჯიბ−რე−ბა სხვა ხმოვ−ნებს,
ე−სალ−მე−ბა თანხმოვ−ნებს.

ცეკ−ვავს ფე−ხის წვე−რებ−ზე,
დატ−რი−ალ−და ცე−რებ−ზე.

ი
გა−მო−ვი−და ა−სო ი,
მო−იყ−ვა−ნა ორ−კესტ−რი.

ხე−ლებს იქ−ნევს ა−მა−ყად,
დი−რი−ჟო−რობს ა−მა−ღამ.


ო
ბო−ლოს წინ აქვს ნო−მე−რი,
არ−ტის−ტი−ა მშრო−მე−ლი.

ეს ა−რის სა−ოც−რე−ბა,
ახ−და მი−სი ოც−ნე−ბა:

დღეს სპექ−ტაკლ−ში მთა−ვარ როლს
ვინ ას−რუ−ლებს? - ა−სო ო!

უ
ნერ−ვი−უ−ლობს, მაგ−რამ დუმს,
უხ−მოდ იც−დის ა−სო უ.

პირ−ვე−ლო−ბა გა−ნა სურს,
რა საქ−მე აქვს მას−თან შურს?

მა−ლე ღელ−ვაც გა−უქ−რა,
რო−ი−ალ−ზე და−უკ−რა.

უ-მ კონ−ცერ−ტი და−ხუ−რა,
ტა−ში და−იმ−სა−ხუ−რა.

ა ე ი ო უ

მთელ დარ−ბაზ−ში ტა−ში ქუხს,
ხა−რობს ა ე ი ო უ.