უ−ფა−ლო ღმერ−თო შენ და−ი−ფა−რე,
დე−დაშ−ვი−ლო−ბის წმინ−და ტა−ძა−რი,
ნუ და−ა−შო−რებ დე−დას თა−ვის შვილს,
რომ არ ქვას :-ნე−ტავ, დე−და სად ა−რი?

ცო−ცხლობს და სუნთ−ქავს მხო−ლოდ შვი−ლისთ−ვის,
ღა−მე−საც მას−ზე ფიქ−რებ−ში ა−თევს,
მდუ−მა−რედ ან−თებს სან−თელს ხა−ტის წინ,
ლოც−ვით უ−ფალ−თან კარ−საც შე−ა−ღებს.

შვილ−ზე მლოც−ველ−სა დე−დას მან−დი−ლი,
წმინ−და სანთ−ლე−ბად რომ ჩა−ეღვ−რე−ბა,
თუმ−ცა სხვა ა−რის რო−ცა შვი−ლე−ბი,
კი−სერ−ზე ხვევ−ნით გულს რომ ეკვ−რე−ბა.

შვი−ლისთ−ვის დე−და ხომ ის ხა−ტი−ა,
ვე−რა−ფერს რომ ვერ, ვერ შე−ა−და−რებს,
უ−ფა−ლო, შეგ−თხოვ შვილს თა−ვის დე−დას,
ძა−ლი−ან დიდ−ხანს ნუ მო−ა−ნატ−რებ!