ეკ−ლი−ან−მა ზღარ−ბუ−ნამ
ვაშ−ლი შე−ახ−რა−მუ−ნა,
ეს რომ ნა−ხა მა−კუ−ნამ
და−უ−ძა−ხა თა−მუ−ნას.

მი−უ−ტა−ნეს ჩურ−ჩხე−ლა,
შო−კო−ლა−დიც ხრა−შუ−ნა,
მო−ცუნ−ცულ−და ხა−თუ−ნაც,
მო−იყ−ვა−ნა კა−ტუ−ნა.

კაკ−ლის სუ−ნით ჩურ−ჩხე−ლამ,
თა−ვი ვე−ღარ და−მა−ლა,
გა−იღ−ვი−ძა თა−გუ−ნამ
და გო−ნე−ბა და−ძა−ბა.

უ−ცებ თავბ−რუ და−ეხ−ვა,
მო−ი−მარჯ−ვა ცა−ცუ−ნა,
გა−ი−ხე−და სო−რო−დან,
შემჩ−ნი−ა კა−ტუ−ნა.

ა−ცახ−ცახ−და თა−გუ−ნა
და და−ი−წყო კან−კა−ლი,
ფიქ−რობს ზღარბ−მა არ ჭა−მოს,
და−მი−ტო−ვოს კა−კა−ლი.

მე−რე ი−ცით, რა მოხ−და?
ეკ−ლი−ან−მა ზღარ−ბუ−ნამ,
პი−რი დიდ−ზე გა−ა−ღო
და გემ−რი−ელ სა−სუსნვს
მუს−რი უ−ცებ გა−ავ−ლო.