სულ პირ−ვე−ლად რო−ცა მი−თხრეს,
,,ა−ი ი−ა" რაც ა−რის,
იმ წუ−თი−დან შე−ვიყ−ვა−რე,
დე−და ე−ნის ზღა−პა−რი.

და მას შემ−დეგ სი−ტყვებს ვქარ−გავ,
ა−სო ა−სოს მიჰყ−ვე−ბა,
ამ მო−ქარ−გულს ვი−მე−ო−რებ,
და სი−ტყვე−ბად იქ−ცე−ვა.

ა−ი ი−ა, ა−ი თა−თი,
ა−ი თა−სი, სა−თი−თე,
დე−და ე−ნის წიგნ−თან ერ−თად,
ბევ−რი რა−მე გა−ვი−გე.

სულ პირ−ვე−ლად რო−ცა ვნა−ხე,
დე−და ე−ნის ზა−ღა−პა−რი,
გულ−თან ახ−ლოს მი−ვი−კა−რი,
სი−ტყვის კო−ნა - ნა−ნატ−რი.