ზამ−თარს მო−აქვს თოვ−ლი, ყინ−ვა.
ქუდს, ხელ−თათ−მანს, კაშ−ნეს,
მო−არ−გებს და დიდ-პატარას
თბილ ქურ−თუ−კებს აც−მევს.

ლო−ლუ−ე−ბის კან−ფე−ტე−ბიც
უხ−ვად კი აქვს, მაგ−რამ
არ უ−მა−ტებს სიტკ−ბო−სათ−ვის
კა−რა−მელს და შა−ქარს.

- ჩუ−მად!- ე−ტყვის, რო−ცა
ხე−ზე შა−ვი ყვა−ვი ჩხა−ვის,
-ნუ აღ−ვი−ძებ და−ძი−ნე−ბულ
ხე−ებ−სა და ყვა−ვილს!

წა−ა−ფა−რებს თოვ−ლის სა−ბანს
ზღარბს, ხვლიკ−სა და მწე−რებს,
ბავშ−ვე−ბი კი შინ სხე−დან და
სან−ტას წე−რილს სწე−რენ.