იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ბრძენკაცი,რომესაც სკივრების ხელმწიფეს უწოდებდნენ. მას ეს სახელი იმიტომ დაარქვეს ,რომ შეუდარებელ სკივრებს ამზადებდა.

ბრძენკაცს სამი ულამაზესი სკივრი ჰქონდა, პირველს „ვალის დაბრუნება“ ეწერა ,მეორეს „ვალად გაცემა“, ხოლო მესამეს „ვალის მოხდა“. იგი სამივე სკივრში ყოველდღე ანაწილებდა ნაშრომს.

სკივრების ხელმწიფე სხვებზეც ზრუნავდა, მის მიერ შექმნილ სკივრებს ზოგს ჰყიდდა, ზოგს კიდევ გაჭირვებულებს ჩუქნიდა.ამიტომ თითქმის ყველა ოჯახში იყო ეს სამი ძვირფასი ნივთი.

ერთი მეზობელი,რომელიც აივნიდან ადევნებდა თვალყურს ბრძენკაცს,ვერაფრით ხსნიდა მის საქციეს. ამიტომ ერთხელ ჰკითხა:_ მეზობელო, რა დანიშნულება აქვს ამ სკივრებს? ან ყოველდღე შენს ნაშრომს რატომ ანაწილებო?

მან კი უპასუხა: _ პირველი სკივრით ვალს ვუბრუნებ ჩემს მშობლებს, მეორე კი შვილებისთვისაა განკუთვნილი და მას ვალად გავცემ, ხოლო მესამე სკივრს ვალის მოხდის დანიშნულება აქვს და მისი საშუალებით საკუთარ თავს ვპატრონობო.

ბერძენკაცით აღფრთოვანებული მეზობელი გაკვირვებას ვერ მალავდა

_ლამის 40წლის ვარ და მსგავსი რამ არასოდეს მსმენია, ამბობდა იგი.

იმ დღესვე შეიძინა სამი სკივრი და თავისი ნაშრომის გადანაწილება დაიწყო.მერე კი თავისთვის იმეორებდა: _ყველა ადამიანი ასე უნდა იქცეოდეს ,მაგრამ ჩვენ განა გვყოფნის კეთილგონიერება, ამ მოვალეობის აღსასრულებლადო?!