იყო და არა იყო რა ,იყო ერთი პატარა ოქროსთმიანი ბიჭი . იგი გულკეთილი, თბილი და მოსიყვარულე იყო. ოქროსთმიანბიჭსძალიანუყვარდაერთიობოლიგოგონა, რომელსაცშორსწასულიდედიკოსდაბრუნებაზესაუბარიდაწიგნებისკითხვათუახარებდა,მეტიარააინტერესებდარა,ამიტომხშირადცდილობდათავისიციცქნა მეგობარის გამხიარულებას,მათხომმეგობრობასთანერთადწიგნებისსიყვარულიცაერთინებდათ.

დიდითუპატარაშინთუგარეთყველაოქროსთმიანბიჭზესაუბრობდა _რაკეთილიბიჭია ,ჩუმადდაუანგაროდზრუნავსსხვაზე ,ნამდვილიუფლისსაჩუქარიაო...

გავიდარამდენიმეწელი.ოქროსთმიანიბიჭისსახლსხანძარიგაუჩნდა. უსახლკაროდდარჩენილიმთელიოჯახისაგონბელშიჩავარდა,მაგრამიმედიარდაუკარგავთ , უფალიარმიგვატოვებსასეთიგასაჭირისდროსო,ფიქრობდნენისინი.

საღამოსროცაოქრსთმიანიბიჭისოჯახსმეზობელიმასპინძლობდა ,ხმაურიშემოესმათ ,ყველააივნისკენგაემრთადაგაოცებისგანგაშეშდნენ, ხალხსთითოაგურიმიჰქონდასახლისაღსადგენად.

_ როგორიკეთილიდაყურადღებიანიათითოულიმათგანი,ამბობდაოქროსთმიანიბიჭისდედა.

_დიახ,დედიკო ,მართლაცასეა,უთხრაბიჭმადათანფიქრობდაღმერთო,ნეტავ, საიდანმეცნობაესხალხიო ?

გათენდა. ბიჭმაგაიღვიძათუარარასხედავს,მისწინერთიუბრალოსახლიკიარანამდვილიუფლისწულისშესაფერისასახლეიდგა. იგიიმდღესვედაუბრუნდათავისსახლს ,სიხარულსვერმალავდა ,მადლბასუხდიდაუფალსდათითოეულადამიანს,ასეთიდიდისაჩუქრისთვის. 

ერთდღესკიროცაოქროსთმიანიბიჭისასახლისბაღშიხეებსრგავდა  ,

მასთანდედასთანერთადერთიპატარაგოგონამივიდასტუმრად, ბიჭმადიდიპატივითმიიღოსტუმარიდაბოლოსჰკითხასტუმრობისმიზეზი,

გოგონამჯერმადლობაგადაუხადაგვერდშიდგომისთვისდაასეთიმასპინძლობისთვის , შემდეგკითავისიამბავიცუამბო ,რომერთმშენიერდღესდედამართლაცმივიდაბავშვთასახლშიდაშინწაიყვანა ,ბიჭმა მაშინვე იცნოთავისიობოლიმეგობარიდაგადაეხვია.

ოქროსთმიანიბიჭიდიდხანსდაბედნიერადცხოვრობდათავისზღაპრულსასახლეში.