იყო და არა იყო რა, იყო ერთი საოცრებათა სამეფო, სადაც ბევრი საოცრება ხდებოდა; მოულოდნელად ბოროტი კეთილ ადამიანად იქცეოდა, ულამაზო ლამაზი ხდებოდა, მატყუარა უცებ სიმართლის მთქმელად ევლინებოდათ, მხოლოდ თავის თავზე შეყვარებულს ,უცებ მთელი სამყარო უყვარდებოდა და სხვა.

         სამეფოს ერთი მშვენიერი დედოფალი მართავდა,რომელმაც მცირე დროში სამეფო ააყვავა . ეს მას შემდეგ მოხდა,რაც ტახტზე ავიდა და აღმოაჩინა რომ ტყუილის თქმა საერთოდ არ შეეძლო, უფრო მეტიც თავისი დაპირება დღე და ღამე მოსვენებას არ აძლევდა,სანამ სისრულეში არ მოიყვანდა.

      ხალხმა ძალიან შეიყვარა ახალი დედოფალი. იგი გულმოწყალე , კეთილი და თავაზიანი გახლდათ. მის სამეფოში დიდი თუ პატარა , ბედნიერი და ღიმილიანი სახით დადიოდა.

    ერთხელ დედოფალმა უწყინარი ტყუილის თქმა დააპირა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. მეორე დღეს , მან დილაადრიან   სასახლის ექიმებს უხმო. ექიმებმა გასინჯეს იგი ,შემდეგ უამრავი კითხვა დაუსვეს და ბოლოს უთხრეს: _ პატივცემულო დედოფალო, თქვენ საკუთარი სიტყვის ტყვეობაში ხართ ჩავარდნილი . თითოეული დაპირება , რომელსაც ხალხს აძლევთ ,მანამ არ მოგასვენებთ,სანამ არ შეასრულებთ. ეს იშვიათი კეთილშობილური დაავადებაა ,რომელსაც ,,საკუთარი სიტყვის ტყვე " ჰქვია და იგი არ იკურნებაო.

     მთელი დღე ექიმების ნათქვამზე ფიქრობდა დედოფალი და იმეორებდა: _საკუთარი სიტყვის ტყვე, საკუთარი სიტყვის ტყვე. კეთილშობილური დაავადება, რა პატივია . არცკი მსმენია ასეთი დაავადების შესახებ ,რა არ ხდება ამ საოცრებათა სამეფოში.