- საცაა სამასის გავხდები და მალე მოვკვდები, ალბათ. ერთხელ, ინდოეთში გავიგე, რომ ერთი და იგივე არსება შეიძლება რამდენჯერმე დაიბადოს, ხელახლა...

იქ, იმ ქვეყანაში, ადამიანებს ასე სჯერათ და თუ ასე მოხდა მინდა, რომ ამ გაუთავებელი სამასწლიანი ცხოვრების შემდეგ, ერთ პატარა ოქროსფერ თევზად მოვევლინო სამყაროს. არც ზვიგენად, არც ვეშაპად და არც რომელიმე სხვა ძლევამოსილ ცხოველად... მხოლოდ პარა, უწყინარ თევზად - უშველებელ ოკეანეში, წყალმცენარეებით რომ იკვებება და არ ახსოვს რა ჭამა გუშინ, რადგან თევზს უმოკლესი მეხსიერება აქვს მთელს დედამიწაზე.

არც ხმის ამოღება დამჭირდებოდა, ვიბუყბუყებდი ჩემთვის წყალში და დავტკბებოდი რიფების მშვენიერებით. აბა, რად მინდა ასეთი ხმის ამოღება: ყვა, ყვა, ყვააა და იმ წამსვე მესმის ხალხისგან ლანძღვა-თათხვა: ”რას დამჩხავი, შე ოხერო, მოშორდი, შე შავო, თარსო არსებავ!”... და კიდევ რა ვიცი რას... ყვავის ჩხავილი ცუდის მომასწავლებელიაო, ამბობენ... არადა, რა ვქნა, იმდენი წელია ქვეყანას ვუყურებ, ტანით ვგრძნობ უკვე საფეთხის მოახლოებას და როგორც შემიძლია ისე ვანიშნებ ადამიანებს. ეჰ, ვინ გიფასებს ზრუნვას?!. კარგდ თუ მომისმენენ, საუკუნეების წინანდელ ამბებსაც შევატყობინებ, მაგრამ არა, გარბიან და მაგდებენ... რა ცუდია, როცა მხოლოდ იმიტომ ვერ გიტანენ, რომ ასეა მიღებული...

აი, პატარა ოქროსფერი თევზი რომ ვიყო, ყველას გავახარებდი... დამიჭერდა ვინმე მეთევზე და გული აუჩქარდებოდა ოქროს თევზის დანახვაზე, სურვილებსაც ჩაიფიქრებდა და ვერც ერთის ასრულებას რომ ვერ შევძლებდი, გაბრაზებული მომისროდა წყალში, მაგრამ მერე რა... მისი გაბრაზება და უდიერი საქციელი, ალბათ სულ ერთი წუთით მატკენდა გულს და მორჩა, მერე ისევ ლაღად ვილივლივებდი წყალში, თევზებს ხომ ყველაზე მოკლე მეხსიერება აქვთ მთელს დედამიწაზე!..