ერთ დიდ და ლამაზ ბაღში კაკლის ირგვლივ უამრავი ხე ვაშლი, მსხალი, ატამი, კომში... ხარობდა. პატრონი ყველას თავს ევლებოდა და არაფერს აკლებდა. კაკალი ამ ამაგს აფასებდა და ათმაგად ცდილობდა სიკეთის გადახდას, ხოლო სხვა ხეები ნაკლებად,რაც მათი ნაყოფის სიმციმცირითაც ნათლად ჩანდა. პატრონი შევიდოდა ბაღში და ქება-დიდებით ავსებდა კაკალს. სხვა ხეები კი ბუზღუნით ერთმანეთს ეკითხებოდნენ:_ ჩვენ ასე გულუხვად რატომ არ გვაქებს,საინტერესოა, ჩვენი ნაყოფი ისეთივე სასარგებლო არ არის,თან კაკალზე რამდენჯერ უფრო დიდია ! _ბევრი ვიფიქრე ამაზე და მივხვდი ,რომ მგონი კაკლის შეგვშურდა და ამიტომ გვაღიზიანებს მისი ქება, რაც ძალიან ცუდი რამ არის!_თქვა მსხალმა. _მართალი ხარ! სჯობს დროზე მივიღოთ ზომები, შურს მიბაძვა მირჩევნია. თქვენ? _ჩვენც !_შესძახეს ხეებმა ვაშლს და არჩევანი მოუწონეს. დადგა ნანატრი შემოდგომა. პატრონის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა,როცა ხილით დახუნძლული ხეხილი დაინახა. _ეს რა საჩუქარი გამიკეთეს ხეებმა. მშვენიერია, აი ასე, შურს რა თქმა უნდა მიბაძვა სჯობს, ოღონდ საკუთარი მნიშვნელობა არ უნდა დავკარგოთო!_ გაბრწყინებული სახით ბუტბუტებდა პატრონი.