ეს ამბავი უხსოვარ დროში მოხდა. მაშინ სოკოებს ქოლგები არ ჰქონდათ. ყვავილები იცინოდნენ,-ნახეთ,  მიწიდან მხოლოდ  მოკლე ღეროები ამოჩრილან! ერთი შეხედეთ, როგორი უშნოები არიანო. 

- ეს  უშნო  არსებები ჩვენს ჭრელა-ჭრულა მინდვრებს,  ჩვენს ლამაზ ტყეს სულაც არ უხდებიან,-კვერს უკრავდნენ ბალახები. 

ერთხელ ტირია ღრუბელმა ცა ჩამოაბნელა და იმდენი იტირა, იმდენი იქვითინა, წვიმა მიწაზე სულ ღაპაღუპით ჩამოედინა.  წყალი ღვარად ჩამოსკდა. წვიმის ნაკადულებმა გზა მდინარისაკენ გაიკვლიეს და კეკლუცი პეპელა ანანოც თან გაიტაცეს.  შორიდან მათ მრისხანე მდინარე უხმობდა.

-მიშველეთ, ყვავილებო! მიშველეთ!-დაიძახა ანანომ. 

ყვავილებმა თავი ჩაქინდრეს, წვიმას ლამაზი სახე მოარიდეს. 

-ბალახებო, დამეხმარეთ!  გამომიწოდეთ თქვენი ღეროები!

ბალახები მიწას გაერთხნენ, -აჯობებს, საკუთარ თავს ვუშველოთო.

-მომეშველეთ! მალე ღვარი მდინარეში ჩამიტანს!-ტიროდა ანანო.

-მე ჩამეჭიდე,  ხელი მაგრად მომხვიე!-უცებ  სოკოს ხმა გაიგონა. ანანო მოკლე ღეროს  ჩაეჭიდა. ღვარს გადაურჩა, მაგრამ ლამაზი ფრთები სულ გაელუმპა, ძალა გამოეცალა. 

-მეტი არ შემიძლია, -დაიკვნესა პაწია პეპელამ,-მშვიდობით, კეთილო მეგობარო!

-ხელი არ გამიშვა! -დაიძახა სოკომ,-ნეტავ, მისი დახმარება შევძლო, ნეტავ პეპელა გადავარჩინო...

ნატვრა აუსრულდა, უცებ იელვა, დაიჭექა.  სოკოს  ქოლგა გაუჩნდა. ანანო ქოლგის ქვეშ  მყუდროდ მოკალათდა. 

წვიმამ გადაიღო. მზემ გამოანათა. პაწია პეპელას ფრთები წამში გაუშრა.

-დიდი მადლობა,ჩემო კეთილო  მეგობარო! შენ რომ არა, დავიღუპებოდი!-თქვა ანანომ,-რა კარგია, რომ ქოლგა  გახურავს, ამიერიდან მეცოდინება, წვიმის დროს თავი სად შევაფარო.

ყვავილებმა და ბალახებმა თავი ჩაქინდრეს. მზემ გაიღიმა და დედამიწაზე თავისი ჯადოსნური სხივები გამოგზავნა. სხივებმა წამში დაურბინეს მიდამოს. 

-ბუჰ! ბუჰ!-გაისმოდა   მინდვრებსა  და ტყეებში. ნეტავ, ეს  რა ხმა იყო?  თურმე სოკოებს  ქოლგები უჩნდებოდათ.   მზემ ჯადოსნური ფუნჯი მოიმარჯვა და სოკოები ლამაზად შეაფერადა. 

-შეუძლებელია სიკეთე დავინახოთ და არ დავაჯილდოვოთ!- ეტყობოდა, რომ  მზეს თავისი ნახელავი თვითონვე  მოეწონა.  

მას შემდეგ ყველა სოკოს თავზე ქოლგა ახურავს-დარშიც და ავდარშიც, ვაითუ, ლამაზ პეპლებს ისევ დასჭირდეთ დახმარება!