პრანჭია ყვავილებმა იფიქრეს, რომ მზიანი დარი მათ ჭიამაიამ მოუტანა და მადლობებით აავსეს. 

ნაწვიმარზე მიწიდან ჭიამაც ამოყო თავი, გაიზმორა, გაიწელა, კაშკაშა მზეს იმანაც სხვებივით შესცინა. ყვავილების ნათქვამი გაიგონა და გაუხარდა:

-მეც ხომ ჭია მქვია! თურმე სეხნია მყოლია, მე კი არ ვიცნობდი!.. მე ჭია ვარ, შენ კი ჭიამაია... გამარჯობა, საყვარელო დაია!

ყვავილებმა გაიგონეს და გადაიკისკისეს:

-ჭიად ყოფნას არ სჯერდები? ჩვენს დობილს როგორ ედრები! ნახე, მშვენებით სავსეა... მზიანი დარის მაცნეა...

ემწარა ჭიას მათი დაცინვა:

-თქვენ მე უსაქმური ხომ არ გგონივართ? მთელი დღე მიწას ვაფხვიერებ, მეც ვეხმარები, ვაძლიერებ... თქვენ რომ ლაღად გაიზარდოთ, ფესვები რომ გაიმაგროთ...აჯობებს, ისევ მიწაში ჩავძვრე... ეს საუბარი მაინც ფუჭია, ჰოდა, მეც თვალი დამიხუჭია...

გაიწია, გაიწელა და ისევ მიწაში ჩაძვრა.

ამ ამბავს ჭიანჭველა ჭანჭიკა შეესწრო, ვერ მოითმინა და პრანჭია ყვავილებს გაუჯავრდა:

-გრცხვენოდეთ, პრანჭია ყვავილებო, გრცხვენოდეთ! განა არ იცით, რომ დედაბუნებას ყველა შვილი ერთნაირად სჭირდება... თქვენც... ჭიაც... 

პრანჭია ყვავილებს მართლა ძალიან შერცხვათ. რადგან ჭია მიწის ზემოთ უკვე არ იყო, მიწის სიღრმეებს ჩასძახეს:

-ბოდიშს გიხდით, გამრჯე ჭიავ! ბოდიშს გიხდით! ნუ გაგვინაწყენდები, გეთაყვა! გვაპატიე!