ერთ ტყეში ლომთან ერთად უამრავი ცხოველი ცხოვრობდა.  ნადირთა მეფე ყველაზე დიდსულოვნად ზრუნავდა, ავისმსურველებისგან იცავდა მეგობრებს და სათანადოდ პატრონობდა მათ.  

ტყეში მადლიერ ცხოველებთა  შორის  ერთი უმადური მაიმუნიც ცხოვრობდა. იგი 

ვერც მეგობრების და ვერც ლომის ყურადღებასა და მხარში დგომას ხედავდა. უფრო მეტიც სულ იმაზე ოცნებობდა, რომ ლომი დასუსტებული ენახა და მისთვის ერთი კარგად ეთავაზებინა ზურგში, რადგან დაპირისპირებას ისე ვერასოდეს გაბედავდა. 

ნადირთა მეფის წამატება და ბედნიერი ყოფა  ძალიან გახმაურდა, რაც მეტისმეტად აღიზიანებდა მაიმუნს, თავს ვერაფერს უხერხებდა და ჩუმად ათასგვარ მაიმუნობასაც მიმართავდა. ყველაზე მეტად კი მაინც მის დიდებულებაზე საუბარს გამოყავდა წყობიდან.

ერთხელაც დასუსტებული და დაღლილ-დაქანცული ლომი მინდვრად ისვენებდა და 

მელაკუდამ უთხრა: 

_ დიდო მეფეო, ფრთხილად უნდა იყოთ, მაიმუნისგან კარგს არაფერს უნდა ელოდოო!

_ რას ამომბობ,მელაკუდავ, ჩემთვის ცუდი რატომ უნდა უნდოდეს, მე ხომ უამრავი სიკეთე გავუკეთე მას, განა შეიძლება,რომ დაავიწყდეს ყველაფერი?!_მელია გაჩუმდა, მასაც შეუძლებლად მიიჩნია, სიკეთის წინ ბოროტების მიგება. 

მელია წავიდა თუ არა მაიმუნი ბუჩქებიდან გამოვიდა. მიდამო შეათვალიერა და ცუნცულ-ცუნცულით ლომისკენ გასწია. 

მიუახლოვდა, დარწმუნდა რომ ლომს უკვე ღრმად  ეძინა, ჯოხი მოიმარჯვა და ერთი ორჯერ ისე უთავაზა, რომ ლომს ლამის სული გააფრთხობინა, სიმწრით თვალი გაახილა ,მაგრამ მაიმუნის კუდიღა სჩანდა, რომელიც ხეზე ასულიყო და კმაყოფილი დაცანცარებდა. 

ლომმა გაბრაზებას მალევე სძლია, მიხვდა რა უბადრუკ არსებასთან ჰქონდა საქმე და მაიმუნი შეეცოდა. დიდებული ფაფარი შეისწორა, წელში გაიმართა და გულნატკენმა თქვა :_ ამ ვერან არსებაზე როგორ გავბრაზდი, საბრალოა ცხოველი,რომელიც სიკეთეს ბოროტებით უპასუხებს, შური და ბოღმა ასე აპატარავებს. ღმერთო, ასე ნურასოდეს გამაბოროტებო!_ეს ჩაილაპარაკა  და განაგძო გზა.