იქნებ ქარი არც იყო მართალი, მაგრამ სხვანაირად არ შეეძლო. გაუთავებლად აქანავებდა ხის კენწეროზე აშენებულ წეროს ბუდეს. ბუდე მყარი იყო და არ იშლებოდა, მაგრამ კვერცხზე მჯდომ დედალს თავი ჰქონდა გამოლაყებული და არც გაფრენა შეეძლო, სანამ ბჟიტი არ გამოიჩეკებოდა. 

- გეუბნებოდი, ქარიანი ადგილია, არ გვინდა აქ სახლის აშენება-მეთქი! - ბუზღუნებდა მამალი წერო.

- კარგი რა, საყვარელო, სამაგიეროდ, როგორი ხედი იშლება, წინ არაფერი გვეფარება! - ამშვიდებდა დედალი, თუმცა ერჩია მის მეუღლეს თანაგრძნობა გამოეხატა და ეთქვა: როგორ განვიცდი, ქარი მუდმივად რომ გაქანავებს, ალბათ რა ცუდად გრძნობ თავს, მაგრამ რა კარგი და პასუხისმგებლიანი გოგო ხარ, კვერცხებს რომ არ ტოვებ და უძლებ ამ ყველაფერსო... მაგრამ არა, სულ სხვანაირად იყო ყველაფერი, მამალ წეროს უნდოდა ეჩვენებინა, რომ ძალიან განიცდიდა მეუღლის ასეთ მდგომარეობას, მაგრამ თან რომ ადანაშაულებდა? თან რომ მიანიშნებდა, სულ შენი ბრალიაო?..

- იქნებ არ ვუყვარვარ? - დარდობდა დედალი წერო, აბა, რატომ შეიძლება არ მოსწონდეს ჩემი არჩევანი?

- ერთხელაც ქარი ჩადგა, ისე ჩადგა და გადაიკარგა, რომ ჩამიჩუმიც არსად ისმოდა. საღამოს მამალი წერო თმა აბურძგნული და ბუმბულგაცვენილი ლასლასით დაბრუნდა სახლში. დედალს ერთი გაუღიმა და მოწყვეტით დავარდა მის ზურგზე. 

- ქარს ვებრძოდი საყვარელო! - ამოილუღლუღა ძლივსშესამჩნევად. გამოქვაბულში შევიტყუე და ლოდით კარი გადავურაზე... ლოდი როგორ დავძარი და ჩემი ბუმბულისგან შეკრული მშვენიერი თავსაბურავი ვაჩუქე ტყის კაცს და ის დამეხმარა. იმასაც მობეზრებული ჰქონდა ქარის ზუზუნი და მარტივად დავითანხმე. არ იდარდო, ბჟიტი რომ წამოიზრდება გავათავისუფლებ მაგ გადარეულ ქარს და მერე მე და შენ ვიცხოვროთ ქარბუქში ხის წვერზე, ვიქანაოთ და დავტკბეთ ხედით წინ რომ იშლება. 

- ვუყვარვარ! - გაიფიქრა დედალმა წერომ და მამალს ფრთები შემოახვია. უნდოდა გაეთბო მისი გაპუტული სხეული... 

ბჟიტი მალევე გამოიჩეკა და თვალსა და ხელს შუა გაიზარდა, მაგრამ მას აქ არ უცხოვრია. დაქორწინდა და მისმა მეუღლემ ძალიან მზიან ადგილზე მოინდომა ბუდის აშენება... მამალი წერო სულ გახვითქული დადიოდა აქეთ-იქით და ოფლი სდიოდა გაზაფხულიდან დაზამთრებამდე. რას გაუგებ სიყვარულს?