* * *
თეთ−რი კა−ბა მაც−ვი−ა,
ვინ მა−ჩუ−ქა რა ვი−ცი,
კა−რა−და−ში ვი−პოვ−ნე
ავ−დე−ქი და ჩა−ვიც−ვი.
ცო−ტა გრძე−ლი კი ა−რის,
მებ−ლან−დე−ბა ფე−ხე−ბი...
ბე−ბო მტუქ−სავს ი−ქი−დან:
- ჩემს ნივთს რა−ტომ ე−ხე−ბი?
თუ გინ−დათ, რომ ად−გი−ლი,
არ და−კარ−გონ კა−ბებ−მა,
არ და−კარ−გონ ქუ−დებ−მა,
არ და−კარ−გონ კაშ−ნებ−მა...
ი−სე უნ−და და−მა−ლოთ
ვერ ი−პოვ−ნონ ბავშ−ვებ−მა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
ბაღინოდარ დუმბაძე |
 |
*** (დედამ მითხრა რომ ბავშვები)ქეთევან კვიტატიანი |
 |
*** (სასეირნოდ მიდის ბიჭი)გიორგი კაჭახიძე |
 |
შაქრადმაყვალა მრევლიშვილი |
|
სახლობანანოდარ დუმბაძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
მეორე კლასელიმანანა კაკაჩია |
|
ნატვრამანანა კაკაჩია |
 |
ჩურჩხელამზია გოგნიაშვილი |
 |
შეკითხვებისოფო გასიტაშვილი |
|
ძმური სამსახურინოდარ დუმბაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
ტელეფონივასილ გულეური |
 |
თეონა და ლილიმანანა ტონია |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
|
დამნაშავე ბურთიმანანა ტონია |
|
მანანას წერილინოდარ დუმბაძე |
