და−ზამთრ−და და ნაძ−ვის ხისთ−ვის
ტყე−ში მი−დის გი−გო,
დი−დი ნაძ−ვი უნ−და მოჭ−რას 
სახლ−ში წა−მო−ი−ღოს.
ხე−ლოვ−ნუ−რი ნაძ−ვი კი აქვს
და ჩა−მოჰ−გავს ნამდ−ვილს,
მაგ−რამ რა−ღაც ა−ღარ მოს−წონს
მორთ−ვა უნ−და ახ−ლის.
მი−დის ტყე−ში და თან არ−ჩევს
რო−მე−ლი სჯობს ყვე−ლას,
ნაძ−ვის ბე−დი არ ა−დარ−დებს,
კე−ვის ბუშ−ტებს ბე−რავს...
გა−და−უდგ−ნენ წინ ზღარ−ბე−ბი:
-ა−ბა ეგ−რე სად ა−რი,
არ გრ−ცხვე−ნი−ა ამ ნაძვს რომ ჭრი,
ხუ−თი წლი−საც არ ა−რი!
გირ−ჩებს ესვ−რის ციყ−ვი, ყვა−ვი...
გა−წიწ−მატ−და ფიჭ−ვის ჭი−ა:
-ა−ღარ მოჭ−რა გი−გო, ნაძ−ვი, 
მორ−თე რო−გორც შე−გიძ−ლი−ა.
და გი−გომაც ა−ღარ მოჭ−რა
და−ფიქრ−და და მიხვ−და რო−ცა,
ის ტყეს უფ−რო სჭირ−დე−ბო−და
და ნაძვს შო−ბა მი−უ−ლო−ცა...
ჩა−ე−ხუ−ტა, უ−თხრა: კარ−გო,
ამ სი−ცი−ვეს რო−გორ ი−ტან?
გა−ი−ზარ−დე, მე ა−ხალ წელს
იმ ხე−ლოვ−ნურს გამოვი−ტან.