მიყ−ვარს რომ ვეხ−მა−რე−ბი
დე−დას და−ლა−გე−ბა−ში
მად−ლო−ბას კი არ მიხ−დის
ა−სეთ დახ−მა−რე−ბა−ში.

კო−მოდს რო−ცა ა−ლა−გებს
და ზე−მო−დან მოჰყ−ვე−ბა
მე ქვე−მო−დან გად−მოვყ−რი
რაც კი ხელ−ში მომხვ−დე−ბა.

მე−რე ჩარ−თავს მტვერ−სას−რუტს
და მეც ვალ−ში არ ვრჩე−ბი,
წინ რომ წა−ვა მა−შინ−ვე
უკ−ნი−დან ვე−ქა−ჩე−ბი.

ი−ა−ტაკს რომ ჯო−ხით წმენდს,
მეც ის ჯო−ხი მინ−დე−ბა,
ბავშ−ვუ−რი თა−მა−ში ხომ
რა ხა−ნი−ა მ−წყინ−დე−ბა.

რა−ტომ ბრა−ზობს დე−დი−კო
მართ−ლაც გამკ−ვირ−ვე−ბი−ა,
მა−მი−კოს რა ა−ცი−ნებს
ვე−ღარ გა−მირკ−ვე−ვი−ა.

მე ხომ ძა−ლი−ან მინ−და
დე−და არ და−ი−ღა−ლოს
და ჩე−მი დახ−მა−რე−ბით
ყო−ველთ−ვის გა−ი−ხა−როს.

მიყ−ვარს რომ ვეხ−მა−რე−ბი
დე−დას და−ლა−გე−ბა−ში
მად−ლო−ბასაც არ მიხ−დის
ა−სეთ დახ−მა−რე−ბა−ში.