ი−ცი−ნი−ან, თა−მა−შო−ბენ
მინდვ−რად ციცქ−ნა მწე−რე−ბი,
ფუტ−კა−რი კი მხო−ლოდ შრო−მობს,
მო−იფ−რი−ნა ვე−ლე−ბი.

ე−ძა−ხი−ან მე−გობ−რე−ბი
კო−ღო, ბუ−ზი, პე−პე−ლა,
“- მო−დი, ჩვენ−თან გა−ერ−თე−ო”,
ფრთებს უქ−ნე−ვენ ნელ−ნე−ლა.

“- გარ−თო−ბისთ−ვის ვერ დავ−კარ−გავ
გა−ზა−ფხუ−ლის ამ დღე−ებს,
შუ−ა გზა−ზე მი−ტო−ვე−ბა
არ უხ−დე−ბა საქ−მე−ებს.

ყვა−ვი−ლე−ბი უნ−და ვნა−ხო,
ფე−რა−დი და ნორ−ჩე−ბი,
მხო−ლოდ მა−შინ და−ვის−ვე−ნებ,
რო−ცა საქ−მეს მოვრ−ჩე−ბი”.