მამალისა და კრუხის წაკიდება

კრუხ−მა ა−მოს−ხა ბუ−დი−დან
სულ სამად-სამი წი−წი−ლა.
იქ−ვე და−უხვ−და მა−მა−ლი,
ი−ცით, რამ−დე−ნი უ−ყივ−ლა? 

_ გა−მა−გე−ბი−ნე, ა−მათთ−ვის
რო−გორ აც−დენ−დი დღე−ებ−სო,
თუ სამ−ზე მე−ტი არ გქონ−და,
მე ვი−სეს−ხებ−დი კვერცხებსო!

აქ, არ და−იბ−ნა დე−და−ლი,
მა−მალს მი−ა−გო პა−სუ−ხი:
_ რაც ყელს ყიყ−ლი−ყო ჩა−იდ−გი,
ერ−თი კვი−რა−ა გასული,

სწორედ მას ა−ქეთ ყი−ვი−ლით
ა−ღარ ა−ძი−ნებ ე−ზო−ებს,
ჰო−და, რა კვერ−ცხი ე−ყო−ფა
ბექ−ნებს, გი−ებს და რე−ზო−ებს;

პა−სუ−ხი ი−მათ მოჰ−კი−თხე,
ათ კვერ−ცხს რომ სვლე−პენ უზ−მო−ზე,
გი−ჯობს, ეგ შე−ნი საყ−ვი−რი 
გა−და−ა−კე−თო უხ−მო−ზე!