ფისოს შურისძიება

თა−გუ−ნი−ამ გა−და−წყვი−ტა
წვე−უ−ლე−ბა გა−ე−მარ−თა,
ვინ და ვინ არ და−პა−ტი−ჟა
მე−ზო−ბე−ლი კა−ტის გარ−და.

სტუმ−რებს რა და რა მი−ართ−ვა
ჩა−მოთვ−ლაც კი ა−რის ძნე−ლი:
თხი−ლი, წაბ−ლი, ჩი−რი, ტყლა−პი,
გამხ−მა−რი თუ ჭყინ−ტი ყვე−ლი.

გა−სა−ოც−რად გემ−რი−ე−ლი
ხა−ჭა−პუ−რი და ნამ−ცხვა−რი,
- ვინ რას და−ლევთ? - ი−კი−თხა და
გა−მო−ა−ღო ბა−რის კა−რი.

ზო−გი ი−სე შე−ზარ−ხოშ−და,
სიფრ−თხი−ლე სულ და−ა−ვი−წყდა,
კრი−მან−ჭუ−ლი შე−მოს−ძა−ხეს
და ლხე−ნის ხმა კა−ტას მისწვ−და.

ყუ−რი ცქვი−ტა ფი−სუ−ნი−ამ,
და−იკ−ნავ−ლა გაბ−რა−ზე−ბით:
- ა−ჰა, თურ−მე თქვენ ქე−ი−ფობთ?
გა−ვიკ−ვა−ლო თქვენს−კენ გზე−ბი.

ი−სე ჩუ−მად მი−ე−პა−რა
თა−გუ−ნი−ას სახ−ლის კა−რებს,
ვერ გა−ი−გეს, ვინც გა−მო−ვა,
უშ−რომ−ვე−ლად ი−ჭერს გა−რეთ.

თაგ−ვი ხე−დავს, რომ სტუმ−რე−ბი
ა−ღარ ჩა−ნან, შე−ცო−ტავდ−ნენ,
გაიფიქრა:"გაიპარნენ,
ხო, საკ−მა−ოდ მთვრა−ლებს ჰგავდ−ნენ.

ხმა−უ−რის−გან მტკი−ვა თა−ვი,
ოხ, მეც რო−გორ და−ვი−ღა−ლე,
სუფ−თა ჰა−ერს მეც ჩავყ−ლა−პავ,
ვი−სეირნებ ცო−ტას გა−რეთ."

მო−ი−ხუ−რა თბი−ლი შა−ლი,
ღა−მე−ა−ო გა−რეთ გრი−ლი,
კარს გა−მოც−და და იმ წამს−ვე
იქ−ვე ფი−სომ სტა−ცა პი−რი.

- მე რა−ტომ არ დამ−პა−ტი−ჟე,
არ ვი−ყა−ვი ღირ−სი გა−ნა?
ჰო და შეგ−ჭამ, რა−ღად მინ−და
მე−ზო−ბე−ლი ა−მის−თა−ნა?"