დღეს დი−ლით კარ−გი ამ−ბა−ვი
გა−მო−ა−ცხა−და რა−დი−ომ:
-რო−ცა სათქ−მე−ლი აქ−ვე მაქვს,
სხვა ა−ხალ ამ−ბებს რად ვდი−ო?
ერთ ბიჭ−ზე უნ−და გი−ამ−ბოთ,
ამ−ბა−ვი მი−სი ფარ−დი−ო,
ა−ქამ−დე რად არ ვი−ცო−დი?-
წამყ−ვა−ნებს გა−ვუ−ჯავრ−დი−ო...
ბა−ბუ−ას ხომ ეხ−მა−რე−ბა,
ხომ გა−უ−ფან−ტა დარ−დი−ო,
ბე−ბომ თქვა: თავს დამტ−რი−ა−ლებს,-
და−უ−ზა−რე−ლი, მარ−დი−ო...
მა−მი−კოს თა−ნა−შემ−წე−ა,
დე−დი−კოს გუ−ლის ვარ−დი−ო,
შრო−მა ხომ არ ე−ზა−რე−ბა,
სწავ−ლა−შიც ა−რის კარ−გიო,
წიგნს უთქ−ვამს, ვგო−ნებ, ნი−კა ბიჭს
ძა−ლი−ან შევუყვარ−დი−ო,
სკო−ლას კი უბრ−ძა−ნე−ბი−ა,
ეგ ვინ მყავს,-გუ−ლის მარ−გი−ო!..
მე−გობ−რებს მხარ−ში და−უდ−გა,
გამ−ტა−ნი−ა და ნაღ−დი−ო,
ლექ−სომ სიმ−ღე−რა მი−უძღვ−ნა,
ნი−ტამ მი−ართ−ვა ვარ−დი−ო...
ამ ამ−ბავს, ჩე−მო მსმე−ნე−ლო,
ბო−ლომ−დე უნ−და გავდი−ო,
ნი−კას რა−დი−ომადლობას
ვუძღვ−ნი მე-თქვენი რა−დი−ო!