ე−სეც საქ−მე დი−დი!
გა−ვა−კე−თოთ ხი−დი!
ა−გუ−რის თუ რკი−ნის?
ბამ−ბუ−კის თუ ტი−ნის?
კარ−გად ჩა−ვა−მაგ−როთ
ის ბურ−ჯე−ბი წყალ−ში,
ჩვენს ლა−მაზ ნა−კა−დულს
რომ არ დავრ−ჩეთ ვალ−ში,
მო−დით, და−ვამშ−ვე−ნოთ,
ხი−დი კოხ−ტა თა−ღით,
ა−რა−ვინ თქვას ძვი−რი!-
ე−სეც მო−ა−ჯი−რი!
ხე−ზე ჩი−ტი გა−ლობს:
ნა−კა−დუ−ლი ხა−რობს,
ხიდ−ზე გა−და−ცოც−და,
ლოკოკინა-მარო,
მარჯ−ვედ გა−ცუნ−ცულ−და,
ნემ−სე−კა−ლა ზღარ−ბი,
თურ−მე კურ−დღელ−მაც არ
შე−ი−ხა−რა წარ−ბი,
ხიდ−ზე გა−და−დი−ან
კუ, მაჩ−ვი და მე−ლა...
ხე−დავთ? კარ−გი საქ−მე
გა−მო−ად−გა ყვე−ლას.