ხვალ−ვე უნ−და ვი−თა−მა−შო
ჭო−რო−ლა ან ჭა−კუ−ნა,
თქვა თე−მომ და შინ−დის ტო−ტებს
ხე−ლი მი−უ−კა−კუ−ნა.

თა−მა−შისთ−ვის სა−ჭი−რო−ა
ბურ−თი ა−ნუ ჭო−რო−ლა,
და ჩოგ−ნე−ბის და−სათ−ლე−ლად
კა−ცი თითო-ოროლა.

ახ−სოვს ბა−ბუს მო−ნა−ყო−ლი
ამ თა−მა−შის წე−სე−ბი,
გა−ახ−სენ−და მი−სი ორ−ფა
კა−ფი−ა და ლექ−სე−ბი.

ნა−ხე რო−გორ გა−სა−ხე−ლო
ვი−თა−მა−შებ დაღ−ლამ−დე,
გა−მარჯ−ვე−ბულს ტა−შით ხალ−ხი
Მო−მა−ცი−ლებს სახ−ლამ−დე.