ცოდ−ნის ტა−ძარს და−უბ−რუნდ−ნენ,
მო−ნატ−რე−ბულ მერხს და და−ფას,
და საყ−ვა−რელ მას−წავ−ლე−ბელს
ეხ−ვე−ვი−ან ირგვ−ლივ, სწრა−ფად
თით−ქოს გულ−ში პირ−დე−ბი−ან:
წელს ნაკ−ლე−ბად ვი−ცელ−ქებ−თო,
ვი−ბე−ჯი−თებთ არ შე−გარ−ცხვენთ
ა−ნა−ნო მას−წავ−ლე−ბელსო.
იმ უ−აზ−რო სირბილბ-თა−მაშს ,
გვირ−ჩე−ვი−ა ზრდი−ლო−ბა,
კარ−გად სწავ−ლა - ბე−ჯი−თო−ბა ,
ჩვენთ−ვის ა−რის გმი−რო−ბა,
...და უ−აზ−რო დრო−ის ფლანგ−ვა,
ა−რა−ფერ−ში გვარ−გი−ა,
სი−ზარ−მა−ცე და−ვი−ვი−წყოთ,
ის ზედ−მე−ტი ბარ−გი−ა,
ცოდ−ნით თა−ვი ვი−სა−ხე−ლოთ,
გა−ვა−ხა−როთ დე−და, მა−მა,
ჩვენც შე−ვიც−ნოთ და ა−მოვხს−ნათ...
ა−მა სოფ−ლის გა−მო−ცა−ნა!