მზემ მო−ქარ−გა ა−რე−მა−რე,
თუმც ჰა−ე−რი ცი−ვი−ა,
"ზამ−თა−რი−ა, ვი−ყი−ნე−ბით",
ბე−ღუ−რე−ბი ჩი−ვი−ან.
მზე ჩი−ტუ−ნებს მო−ე−ფე−რა,
გა−უს−წო−რა ბუმ−ბუ−ლი,
გა−ხა−ლისდ−ნენ, ა−ჭიკ−ჭიკდ−ნენ
ტკბი−ლად, რო−გორც ბულ−ბუ−ლი.
სა−ი−დან−ღაც გა−მობრ−ძანდ−ნენ
ლეგა-ლეგა ღრუბ−ლე−ბი,
მზემ ჩი−ტე−ბი ა−ნუ−გე−შა:
"მა−ლე და−გიბ−რუნ−დე−ბით".
"რო−გორც ვხე−დავთ, ეს ზამ−თა−რი
მართ−ლაც ჩვე−ნი მტე−რი−ა,
სამ−შობ−ლო−ში ვრჩე−ბით მა−ინც,
აქ მო−კე−თეც ბევ−რი−ა,
სხვა−გან ფარ−ჩას გვირ−ჩევ−ნი−ა
აქ, თვით თოვ−ლის სა−ბა−ნი.
იქ ვიქ−ნე−ბით, სა−დაც ფრენდ−ნენ
ჩვე−ნი მამა-პაპანი."
ა−ი, რა−ზე ჟივ−ჟი−ვე−ბენ
შემ−ცივ−ნუ−ლი ჩი−ტე−ბი,
მა−მულს ა−სე შე−იყ−ვა−რებთ?
თქვენც კარ−გე−ბი იქ−ნე−ბით.