მე ვარ ჟღა−ლი მე−ლა−კუ−და,
კუდ−რა−ჭა და ბა−ქი−ა,
ნაკ−ვა−ლე−ვის გა−მოც−ნო−ბას დე−დამ მე მი−მაჩ−ვი−ა.
ვარ ყო−ჩა−ღი მო−ნა−დი−რე,
ტოლს არ ვუ−დებ ა−რა−ვის.
მით−ვალთ−ვა−ლებს ყვე−ლა ჩუ−მად
და−ფა−რუ−ლი განზ−რახ−ვით,
დათ−ვი, მაჩ−ვი, მგე−ლი, ტუ−რა,
ვერ მჯობ−ნი−ან ვე−რაფ−რით.
ი−სე სწრა−ფად შე−მიძ−ლი−ა გაქ−ცე−ვა და და−მალ−ვა,
გა−მო−იც−ნობს ვინ−მე გა−ნა,
ჩემს კუ−თხეს და სა−მა−ლავს?
ვერ მო−მაგ−ნებს და და−მი−ჭერს მწე−ვარ ძაღლ−თა ა−მა−ლა!