და−პა−ტი−ჟეს კუ ქორ−წილ−ში,
უფ−რო ად−რე ვიდ−რე სხვე−ბი,
დას−ცი−ნი−ან ბა−ჭი−ე−ბი:
- ნე−ლი ხარ და ვერც კი ხვდე−ბი.
და−ვა−ლა−გეთ ტყე და ჭა−ლა,
და დე−დოფ−ლის კა−ბაც ვნა−ხეთ,
ცო−ტა სწრა−ფი შენც რომ ი−ყო
ნე−ფის ეტლ−ში ჩა−გა−ბამდ−ნენ.
კუ წყნა−რი−ა, ე−ღი−მე−ბა,
ნე−ლა იც−ვამს, არ−ჩევს ფე−რებს,
მე დღეს წა−ვალ და ყვე−ლა−ფერს
დინ−ჯად და−ვათ−ვა−ლი−ე−რებ.
თქვენ ზე−გისთ−ვის მი−გიწ−ვი−ეს,
კუ ყო−ველთ−ვის ნე−ლა და−დის,
დღეს ი−მი−ტომ დამ−პა−ტი−ჟეს,
ჩემს სი−დინ−ჯეს სცე−მენ პა−ტივს.