ი−ყო და ა−რა ი−ყო რა, რა ი−ყო ღვთის უ−მე−ტე−სი,
ზღაპ−რად ნათქ−ვა−მი ამ−ბა−ვი ნაღ−დი−ა, თან უ−კე−თე−სი.
ი−ყო სა−მო−თხე ქვე−ყა−ნა, სა−დაც ფრინ−ველ−ნი გა−ლობდ−ნენ.
ე−რიც და ბე−რიც შრო−მობდ−ნენ, ერ−თად ცხოვ−რე−ბით ხა−რობდ−ნენ.

ქვე−ყა−ნას ჰყავ−და ხელმ−წი−ფე, სავ−სე ჭკუ−ით და გო−ნე−ბით,
სა−სახ−ლე ედ−გა ბრ−წყინ−ვა−ლე, განთქ−მუ−ლი ი−ყო ქო−ნე−ბით,
გო−ნე−ბაც უჭ−რის, ჯა−ნიც აქვს, მთას ცხრა მთას ი−ქით გა−დად−გამს,
დღი−სით მზის სხივ−თან სა−უზ−მობს, ღა−მით მთვა−რეს−თან სწო−რად დგას.

ა−რა აქვს დარ−დი და ფიქ−რი, ქვე−ყა−ნას მარ−თავს კა−ცუ−რად.
გულს ში−ში არ ე−კა−რე−ბა, მტრის−გან თავ−სა გრძნობს და−ცუ−ლად.
სწო−რედ დახ−ნავს და დას−თე−სავს, ნა−თესს ა−ი−ღებს მკა−ში−ა,
სი−მართ−ლით გა−ა−ნა−წი−ლებს, მას ვე−ნაც−ვა−ლე მკლავ−ში−ა.

თავ−და−ბა−ლი−ა მე−ტად−რე, ამშ−ვე−ნებს ხელ−გაშ−ლი−ლო−ბა,
„თუ კა−ცი კა−ცად არ ვარ−გა, ცუ−დი−ა გვა−რიშ−ვი−ლო−ბა.“
ეგ ა−რის, სა−ცო−ლე ა−რი, მზის სხი−ვი არ ე−და−რე−ბა,
სიყ−ვა−რუ−ლის−გან ნას−რო−ლი ისა−რი არ ე−კა−რე−ბა.

ერ−თხე−ლაც ნა−დი−რო−ბი−სას, ნა−დი−რი ხო−ცა ტყი−სა−ო,
ნა−ნა−დი−რე−ვი დათ−ვა−ლა, ჯერ თვი−სა, მე−რე სხვი−სა−ო,
შე−მო−ა−ღამ−და უღ−რან−ში, მთვა−რე ბნელს გა−ებ−ლან−დე−ბა,
ში−ნის−კენ მობ−რუ−ნე−ბუ−ლებს შვლის ნუკ−რი და−ე−ლან−დე−ბა,

ვერ მისწვ−და ვერ−ცა სა−ის−რედ, ვერც ტყვი−ა დას−ცა საზა−რი,
ამ დევ−ნა ხე−ტი−ალ−ში−ა და−ტო−ვა ქვეყ−ნის საზღვა−რი,
მის−დევს დღი−სით თუ ღა−მითა, ა−ღარ შე−მორ−ჩა მხლებ−ლე−ბი,
ცხენს ა−რაქათი გა−აძ−რო, შემოეხო−ცა მწევ−რე−ბი.

ცხრა დღე და ღა−მის ნა−დევნ−მა შველ−მა კლდის მღვი−მეს შე−ასწ−რო,
ჩვენ−მა ნა−ქებ−მა ხელმ−წი−ფემ ზედ სუ−ლის პირ−ზე მი−ასწ−რო,
ქა−ლად გა−დიქ−ცა შვლის ნუკ−რი, რომ მისწვ−და და−სა−ჭე−რა−და,
მი−სი მშვე−ნე−ბის აღ−წე−რა ძნე−ლი−ა და−სა−წე−რა−და.

იდ−გა ხელმ−წი−ფე მუხ−ლებ−ზე, ნა−ნა−ხით გა−ხე−ვე−ბუ−ლი,
ვის და−ჭე−რა−საც ლა−მობ−და, დარ−ჩა თვით და−ტყვე−ბე−ბუ−ლი,
უ−თხრა: _ ვი−ნა ხარ, ა−სუ−ლო, არ მი−ნა−ხი−ხარ ა−ქამ−დე,
ნუ−თუ შენ გე−ძებს ეს გუ−ლი, ცი−სა და მი−წის კა−რამდე?

ხმა გა−მეც, უფ−ლის−წუ−ლი ვარ, შემ−წევს შენს ტო−ლად ტო−ლო−ბა,
გა−მი−ცისკ−როვ−ნე უ−კუ−ნი და გა−მი−წი−ე ცო−ლო−ბა.
შენთ−ვის ვი−ცო−ცხლებ დღე−ი−დან, შენ−გან უ−ჯაჭ−ვოდ დაბ−მუ−ლი,
შენს სიყ−ვა−რუ−ლად ა−მან−თე და გა−ა−ხა−რე ეს გუ−ლი.

ცრემ−ლი მოს−წყდე−ბა ა−სულ−სა, მარ−გა−ლი−ტე−ბათ დათვ−ლი−ლი,
მაგ−რამ არ შე−ტო−კე−ბუ−ლა, თით−ქოს ყო−ფი−ლა გათ−ლი−ლი.
ხმა ა−მო−ი−ღო: ყმაწ−ვი−ლო, ცხრა დღე და ღა−მის მდე−ვა−რო,
ვე−ცა−დე თვალს დაგ−წე−ო−დი, კვალ−ში ჩამდ−გა−რო მწე−ვა−რო.

რა გი−თხრა, რითY გა−ნუ−გე−შო, ბედ−მა მე ზურ−გი მაქ−ცი−ა,
მზე−ში შვლის ნუკ−რი გახ−ლა−ვართ, ბნელ−ში ვარ მხო−ლოდ მაქ−ცი−ა.
ჯა−დო და−უ−დევთ ჩემ−ზე−და, რო−გორც კი დავ−ბა−დე−ბულ−ვარ,
ა−სე ვიზრ−დე−ბი უ−დე−დოდ, დღემ−დე არ გავ−ხა−რე−ბულ−ვარ,

მყო−ლი−ა თურ−მე ო−ჯა−ხი, დე−და და წყვი−ლი ძა−მი−კო,
ჩე−მი გამზრ−დე−ლი დიდე−და და მო−ნა−დი−რე მა−მი−კო.
ერ−თხე−ლაც ნა−დი−რო−ბის ჟამს, მზე ა−ნა−თებ−და ცხრათ−ვა−ლა,
მა−მა სი−ცხის−გან შე−წუხ−და, თურ−მე ნას−რო−ლი გათ−ვა−ლა.

ეს−რო−ლა თურ−მე მნა−თობ−სა, თვალ−ში გა−არ−ტყა ისა−რი,
ჩვე−ნი ო−ჯა−ხის და−ღუპ−ვის თურ−მე მი−ზე−ზი ის ა−რის.
დას−წყევ−ლა ჩე−მო ო−ჯა−ხი, მზემ თქვა: _ ეს რო−გორ გა−ბე−და?!
კლდედ მო−აქ−ცი−ა სულ ყვე−ლა, და−ტო−ვა მხო−ლოდ დიდე−და.

მე აკვ−ნის ბავშ−ვი ვი−ყა−ვი, აკ−ვან−ში და−ვუ−წყევ−ლი−ვარ,
ღა−მით შვლის ნუკ−რი გახ−ლა−ვარ, მზე−ში _ ქვა−ბულ−ში შევრ−ბი−ვარ.
თუ მნა−ხა ქა−ლის ტა−ნა−და, და−მა−დო მშობ−ლის ვა−ლი−ო,
ზე−ცას წა−მიყ−ვანს თა−ვის−თან, რომ გა−ვუმ−თე−ლო თვა−ლი−ო.

ა−მას გ−თხოვ, რომ და−მეხ−სე−ნი, დღე-ღამე უნ−და ვი−ყა−რო,
შენს სიყ−ვა−რუ−ლის პა−სუ−ხად, თუ გინ−და, მეც შე−გიყ−ვა−რო.
ო−ღონ−დაც შო−რით ტრფო−ბისთ−ვის ვყო−ფილ−ვარ მე გა−ჩე−ნი−ლი,
ა−სე თუ შევძ−ლებ რომ ვი−ყო, წყევ−ლის−გან გა−დარ−ჩე−ნი−ლი.

არ და−ი−შა−ლა ხელმ−წი−ფემ, ცხენ−ზე შე−ის−ვა ა−სუ−ლი.
ნაბ−დის კალ−თე−ბით შე−მო−სა, გზა−ზე რომ ი−ყო გა−სუ−ლი.
მიჰგვა−რა თა−ვის ქვე−ყა−ნას, ქა−ლი, დე−დოფ−ლად მზის და−რი,
ჩაჯ−და ხელმ−წი−ფე დარ−ბაზ−ში, მაგ−რად ჩა−რაზა ჭიშკა−რი.

ჩა−მო−აბ−ნე−ლა ყო−ვე−ლი, ყველ−გან უ−კუ−ნი აქ−ცი−ა,
მზეს ა−ღარ ხვდე−ბა ხელმ−წი−ფე, რაც შეიყვა−რა მაქ−ცი−ა.
ერ−თხე−ლაც ბნელ−ში მჯდო−მა−რემ, მნა−თობს გა−ხე−და ცხრათ−ვა−ლას,
მაგ−რამ და−ასწ−რო მზის სხივ−მა, ჭა−ბუკ−მა ეს ვერ გათ−ვა−ლა.

მოს−ტა−ცა ზე−ცას წა−ი−ღო, მ ზემ დაკარგუ−ლი თვა−ლე−ბი,
ა−მით ა−ი−ღო წლე−ბის წინ ა−მო−სა−ღე−ბი ვა−ლე−ბი.
ბევ−რი ი−დარ−და ხელმ−წი−ფემ, შეს−თხოვ−და მნა−თობს ცი−სასა,
მეც წა−მიყ−ვა−ნე ზე−ცა−ში, ცრემ−ლი აპ−კუ−რა მი−წა−სა.

ის−მი−ნე კა−ცის ვედ−რე−ბა, მე რა ყო−ფა−ში მნა−ხე−ო,
თუ ზე−ცას თან არ წა−მიყ−ვან, მო−მე−ცი შე−ნი სა−ხე−ო.
ეს ა−უს−რუ−ლა მნა−თობ−მა, დასძ−რა და−რი თუ ავდა−რი,
ბაღ−ჩის გვირგვი−ნად აქ−ცი−ა, სა−ხე კი მის−ცა მზის და−რი.

მიმხვ−დარ−ხარ, ალ−ბათ, მკი−თხვე−ლი, მზის სხივს რომ დიდ−ხანს უმ−ზი−რო,
რად დაგ−ვი−ტო−ვა მნა−თობ−მა ბაღ−ჩა−ში ჩვენ მზე−სუმ−ზი−რა.
დღი−სით შეჰ−ყუ−რებს მნა−თობ−სა, მზე−ში თვის სატრ−ფოს და−ე−ძებს,
ღა−მით მთე−ლი დღის დაღ−ლი−ლი, ე−გებ მი−წა−ზეც და−ე−ცეს.

ცო−ცხლობს დი−ლი−დან დი−ლამ−დე, სატრ−ფოს თვალდადაგუ−ლი,
მარც−ვა−ლი ჩა−დო სიმ−რავ−ლედ, რაც კი შე−მორ−ჩა მას გუ−ლი,
ეს ი−ყო ჩე−მი ზღაპა−რი მზი−სა და მზე−სუმ−ზი−რი−სა,
ხვალ ორ−შა−ბა−თი თენ−დე−ბა, ახ−ლა ღა−მე−ა კვი−რი−სა.

შენც და−ი−ძი−ნე, პატა−რავ, მთვა−რემ ზღაპა−რი ი−გო−ნა,
დი−ლას გა−გით−ბობს მზის სხი−ვი _ ი−ყო და ა−რა ი−ყო რა.