დაგ−ვი−ბერ−და წე−ლი−წა−დი
მა−ლე მო−ვა ა−ხა−ლი,
მთებს და−ფა−რავს თეთ−რი თოვ−ლი,
ა−მას ვე−ლით რა ხანი.

გარეთ ხდე−ბა ა−ცი−ვე−ბა,
სახლში-სითბოს მა−ტე−ბა,
და სხვა წე−ლის დად−გო−მას−თან
წე−ლი მომემა−ტე−ბა.

ა−ხა−ლი წლის სა−ღა−მო−ზე
სი−ხა−რუ−ლით ვბევრ−დე−ბი,
ბე−ბო ამ−ბობს დარ−დი−ა−ნად
მე დღი−თი−დღე ვბერდები.

თუ კი დარ−დობ, რა−ტომ ამ−ბობ,
და−მი−ბერ−დი ტკბი−ლა−დო,
სი−ცი−ლი ხომ სი−ცო−ცხლე−ა,
გა−გა−ცი−ნებ ხშირადო.

თუ სი−ბე−რის ნი−შა−ნი−ა
დათოვ−ლილი მთე−ბი−ო
მე გი−ყი−დი სა−ღე−ბავს და
შე−ი−ღე−ბე თმებიო.

სი−ხა−რუ−ლით და სი−ცელ−ქით
გა−გიმ−რავ−ლებ მრა−ვალ დღეს,
ჩე−მო ტკბი−ლო ბე−ბი−ე−ბო,
მო−გი−ლო−ცავთ ა−ხალ წელს!