მო−წყე−ნი−ლა არე-მარე,
ტი−რის დე−და−ბუ−ნე−ბა,
ა−ღარ ის−მის შე−ძა−ხი−ლი,
მხი−ა−რუ−ლი სიმ−ღე−რა.

ყვე−ლა სახლ−ში შე−ყუ−ჟუ−ლა
გა−რეთ ცი−ვა საგრძ−ნობ−ლად
ჩი−ტუ−ნე−ბი მო−ბუ−ზუ−ლან,
მთა−ში უკ−ვე და−თო−ვა.

ორ−ღო−ბე−ში ძაღ−ლი დარ−ბის,
ღავ−შე−სა−ფარს და−ე−ძებს,
მხო−ლოდ ქა−რი და−ნა−ვარ−დობს,
მტვერს ა−ყე−ნებს ნა−ჯაფ გზებს

სი−ჩუ−მე−ა ყველგან,ყველგან,
არც ყიჟინა,არც რთვე−ლი
ზამთ−რი−სათ−ვის ემ−ზა−დე−ბა
ჩვე−ნი კოხ−ტა სო−ფე−ლი.