იკ−ვეხ−ნი−და მამ−ლა−ყინ−წა:
-მე ვაღ−ვი−ძებ ცას და მი−წას,
მე ვა−თე−ნებ, ი−ცით, ღა−მეს,
მაგ−რამ ახ−ლა ი−მას ვცდი−ლობ,
ცამ და მი−წამ, მთამ და ბარ−მა
ჩემს ყი−ვილ−ზე და−ი−ძი−ნოს!

ტრა−ბა−ხობ−და მამ−ლა−ყინ−წა,
სა−ღა−მომ−დე ი−ყო ყინ−ჩად,
მაგ−რამ რო−ცა ბინ−დი დად−გა,
ყო−ყო−ჩო−ბა სა−დღაც გაქ−რა.
ჰო−და, თა−ვი მამ−ლა−ყინ−წას
რომ ე−გო−ნა მართ−ლა გმი−რი,
და−ყივ−ლე−ბაც ვერ მო−ასწ−რო,
ჩა−ე−ძი−ნა ქა−თა−მი−ვით.