ქალ−თა დი−დი დღე−ო−ბა−ა
მოქ−რი−ა−ლებს ეტ−ლი,
მო−აქვს ფიქ−რი უ−ამ−რა−ვი
და ოც−ნე−ბა ბევ−რი.

ცო−ტა ფიქ−რი და ოც−ნე−ბა
ჩემს დე−დი−კოს ერ−გო,
უფ−რო ცო−ტა,ვიდრე ერ−გო
ჩემს საყ−ვა−რელ ბე−ბოს.
ნე−ტავ ამ−დენს რა−ტომ ფიქ−რობს
ჩე−მი ბე−ბი−კო−ნა?
და−ას−ვე−ნოს ცო−ტა გუ−ლი
და ი−ფიქ−როს ცო−ტა.

ვი−ცი ამ−დენს რა−ტომ ფიქ−რობს
საყ−ვა−რელი ბე−ბი,
მივხვდი,რადგან ბე−ბოსა ჰყავს
შვი−ლიშ−ვი−ლი ბევ−რი.

შვი−ლიც ბევ−რი,შვი−ლიშ−ვი−ლიც,
მათ−ზე ფიქ−რობს მუ−დამ,
და−ის−ვე−ნე ჩე−მო ბე−ბო,
გულს სიმშ−ვი−დე უნ−და.

დრეს ხომ თქვე−ნი დღე−ო−ბა−აა,
არ იფიქრო,არა,
წა−მით მა−ინც და−ის−ვე−ნე,
დარ−დი უკ−ვე კმა−რა!