დი−ლით ტკბი−ლად გა−მაღ−ვი−ძა,
ბე−ბი−კო−ნამ მკოც−ნა, მკოც−ნა,
ა−ხა−ლი წლის მობრ−ძა−ნე−ბა
გო−ზი−ნა−ყით მო−მი−ლო−ცა.
ნაძ−ვის−ხეს−თან მი−მიყ−ვა−ნა,
სა−ჩუ−ქარს მახ−ვედ−რებს ვი−თომ?
-ბე−ბო, ეს ხომ თო−ჯი−ნა−ა!
მო−ა−ბი−ჯებს ჩემ−კენ თვი−თონ!
სულ სიმ−ღე−რით მო−მი−ლო−ცა
თო−ჯი−ნამ ა−ხა−ლი წე−ლი,
ბე−ბომ მი−თხრა: შენ−კენ მო−დის,
შე−ე−გე−ბე, რა−ღას ე−ლი...
შენს ბა−რათ−ში ხომ ე−წე−რა,
ჰო−და, შე−გის−რუ−ლა ნატვ−რა,
ეს საყვარე−ლი თო−ჯი−ნა
და−გი−ტო−ვა წუ−ხელ სან−ტამ.