ი−ა−სამ−ნე−ბი აყ−ვავ−და გა−რეთ,
მათ სურ−ნე−ლე−ბას კვირ−ტებ−ში სძი−ნავს,
გა−ზა−ფხულს ი−სე არ შვე−ნის რა−მე,
რო−გორც გულმ−ძი−ვად ყვა−ვილ−თა მირქ−მა..
რო−გორც ჩურ−ჩუ−ლი სი−ო−თა კვა−ლის,
თან რომ ავ−ყე−ვი მდე−ვა−რი გზი−რად,
რო−გორც სარკ−მელ−თან ჩი−ტე−ბის ჰიმ−ნი,
გა−ზა−ფხულს უძღვ−ნის ბა−ლა−დას მშვი−დად.

ი−ა−სამ−ნე−ბი აყ−ვავ−და გა−რეთ,
და სურ−ნე−ლე−ბა კვლავ ნი−ავს მი−აქვს,
რომ გაგ−ვახ−სე−ნოს,
სი−ცო−ცხლის სა−წყისს,
გა−ზა−ფხულს შვე−ნის ყვა−ვილ−თა მირქ−მა.