დე−კემ−ბე−რი ი−ლე−ვა,
გა−რეთ ცი−ვა, ზოგ−ჯერ თოვს.
დას−ვე−ნე−ბაც ი−წყე−ბა,
თოვლ−ში თა−მაშს რა−მე სჯობს?
რას ე−ლი−ან ბავშ−ვე−ბი,
კარ−გად ი−ცის ბუ−ნე−ბამ,
ა−ღარ ვარ−გა ამ−დე−ნი,
ტვი−ნის გა−დაბ−რუ−ნე−ბა.
მო−ფარ−ფა−ტებს ფიფ−ქე−ბი,
მო−ვი−მარჯ−ვეთ გუნ−დე−ბი,
და−ვა−ყე−ნეთ ცი−გე−ბი,
ვე−ჯიბ−რე−ბით გუნ−დე−ბით.
ნაძ−ვის ხე−საც ა−ვა−წყობთ,
მოვრ−თავთ ირგვ−ლივ გა−რე−მოს,
ა−რა, წელ−საც არ მა−წყობს,
ჯა−დოქ−რო−ბას არ ვენ−დო.
წე−რილს ი−სევ მი−ი−ღებს
ჩემ−გან თოვ−ლის ბა−ბუ−ა
და გუ−ლით რომ ი−ცი−ნებს,
ა−მას კი−თხვაც არ უნ−და.
მთე−ლი წე−ლი ვად−გენ−დი
სა−ჩუქ−რე−ბის ამ სი−ას,
თან ძმისთ−ვი−საც რამ−დე−ნი
ჩა−ვა−მა−ტე, მად−ლი−ა.
კარ−გადაც ვიქ−ცე−ო−დი,
სულ ბო−ლომ−დე ვხვრეპ−დი სუპს,
ხში−რად არ ვიქ−ცე−ო−დი
და არ ვი−ტყავ−დებ−დი მუხლს.
მო−ვა ა−ხა−ლი წე−ლი,
სი−ხა−რუ−ლით აგ−ვავ−სებს.
თან თოვ−ლის ბა−ბუს ვე−ლით,
რას მოგ−ვი−ტანს ა−ბა, წელს!