მარ−ტი დად−გა, გა−ზა−ფხუ−ლი
ბევრ სი−ხა−რულს გვპირ−დე−ბა,
ზამთ−რის სუს−ხით გა−თან−გულთ კი
სას−წა−უ−ლი გვჭირ−დე−ბა.
საქ−მი−ა−ნი გახ−და უ−მალ
ხელ−ფუს−ფუ−სა ა−ნი−ტა
გა−ა−ხა−როს დე−და უნ−და
მა−ლე სა−მი მარ−ტია.
ჭრა, ა−წე−ბა, ა−ფე−რა−და,
გა−მო−ძერ−წა ვარ−დე−ბი,
ბა−რა−თე−ბიც ა−მიჭ−რე−ლა,
რომ უფ−რო ვუყვარ−დე−ბი.
მო−მი−ლო−ცა დე−დის დღე და
სურ−ვი−ლე−ბით ა−მავ−სო,
სი−ა−მა−ყით შე−ი−ფე−რა,
სა−ჩუქ−რე−ბიც თან მაქვ−სო.
გა−მე−ცი−ნა, ჩა−ვი−ხუ−ტე,
და−ვუ−კოც−ნე ხე−ლე−ბი,
სი−ხა−რუ−ლით და−ვი−მუხ−ტე,
ხელ−მარჯ−ვეს ვე−ფე−რე−ბი.
მი−ხა−რი−ა, საყ−ვა−რე−ლო,
შე−ნი მად−ლი−ე−რე−ბა,
შენ ხომ ი−ცი, ა−სეთ დროს რომ
თვალ−ზე ცრემ−ლი მად−გე−ბა.
ი−ცო−და, გო−გომ ი−ცო−და,
ის ხომ მშვე−ნივ−რად მიც−ნობ−და,
გულს ბაგა-ბუგი გაჰ−ქონ−და,
მას კი პა−სუ−ხი მზად ჰქონ−და:
„ყვე−ლა დღე ა−რის შვი−ლი−სო,
მათ−ზე ზრუნ−ვის და დარ−დი−სო,
დე−და ა−რა−ფერს ე−ლი−სო
მაგ−რამ ეს დღე−ა დე−დისო“.
„ჩე−მო თაფ−ლო და მუ−რა−ბა,
დე−და მეც ძლი−ერ მიყ−ვარ−სო,
ჩემ−ზეც ხომ დე−და ზრუ−ნავ−და
არ მა−კა−რებ−და ნი−ავ−სო.
მე შენ−ზე ვიხ−დი ამ ა−მაგს,
შენ კი შენ შვილს გა−და−უხ−დი,
მას მო−უყ−ვე−ბი ჩვენს ამ−ბავს,
ა−უხს−ნელ გრძნო−ბებს ა−უხს−ნი.
ეს ა−რის დე−დაშვილობა,
ყო−ველ დღე სა−ნატ−რე−ლი−ა,
გი−შუ−შებს ყვე−ლა ჭრი−ლო−ბას
და ყო−ველი დღე ჩვენია!“