სუ−პერ−ძა−ლე−ბის გჯე−რათ?
უ−კი−თხავთ თურ−მე კლას−ში
და ახ−მა−ურ−და ერ−თად
თურ−მე ო−ცი−ვე ბავშ−ვი.
სპა−ი−დერ−მე−ნი, ჰალ−კი,
ფლე−ში თუ რკი−ნის კა−ცი,
თო−რი ან სუ−პერ−მე−ნი,
ჯო−კე−რი და ბეტ−მე−ნი.
,,გა−სა−ო−ცა−რი ქალი“,
ძლი−ე−რი ა−მორ−ძა−ლი,
დედ−პუ−ლი−ა თუ თო−რი
ვინ ა−რის მა−თი სწო−რი.
ყვე−ლა ყა−ყა−ნებს ერ−თად,
სი−ტყვებს ისვ−რი−ან წამ−ში,
ზო−გი გაჰ−კი−ვის მე−ტად,
ზო−გი ა−ფორ−მებს ტა−შით.
მხო−ლოდ ა−ნი−ტა იჯ−და,
ჩა−ფიქ−რე−ბუ−ლი სა−ხით,
თით−ქოს მე−გობ−რებს უს−მენს
მაგ−რამ არ ეს−მის მა−თი.
ბო−ლოს ას−წი−ა ხე−ლი
ალ−ბათ ფა−ვო−რიტს ამ−ხელს,
სრუ−ლი−ად კლა−სი ე−ლის
ა−ხა−ლი გმი−რის სა−ხელს.
ჩა−ი−ღი−მი−ლა გო−გომ
და გა−და−ხე−და ბავშ−ვებს
ი−ცის შე−იც−ნოს რო−გორ
თი−თო−ე−უ−ლის სა−ხე.
შე−ი−თა−მა−შა თმე−ბი,
და ჩა−ახ−ვე−ლა ნა−ზად,
რად−გან ი−ფიქ−რა ბევ−რი
პა−სუ−ხიც ა−სე გას−ცა:
,,ალ−ბათ არ მინ−და ფი−ცი,
რომ სუ−პერ−ძა−ლის მჯე−რა,
და სუ−პერგ−მი−რიც ვი−ცი,
ეს ა−რის ჩე−მი დე−და.
ის მუ−დამ ზრუ−ნავს ჩვენ−ზე
და სულ ყვე−ლაფერს ასწ−რებს,
ვი−რუსს ა−მარ−ცხებს ფეხ−ზე
მა−ინც გვიყ−ვე−ბა ზღაპ−რებს.
პა−სუ−ხი მზად აქვს მუ−დამ
რო−ცა კი−თხვე−ბით ვავ−სებთ,
მა−შინ−ვე მი−აქვს გულ−თან
თუ−კი ვაჩ−ვე−ნებთ ნატ−კენს.
ღა−მით მგო−ნი არც სძი−ნავს,
სულ თვალგახე−ლილს ვხე−დავ,
ხვალ სა−დი−ლად რა გინ−დათ?
წვე−ნი და−გის−ხათ ყვე−ლას?
თან მოთ−მი−ნე−ბით სწავ−ლობს
თა−ვი−დან ყვე−ლა სა−განს,
ოდ−ნავ წყე−ნა−საც გვა−ტყობს,
მი−სას ი−ვი−წყებს სწრა−ფად.
ამ−დე−ნი რა−მის მქნე−ლი,
მშვი−დი და საყ−ვა−რე−ლი,
ლა−მა−ზი და მზრუნ−ვე−ლი
მე−გო−ბა−რი და მცვე−ლი.
ახ−ლა კი თქვენ მი−თხა−რით,
რომ გაგ−ვი−მართ−ლა მე−ტად
სულ ჩვენს გვერ−დით რომ ა−რის
ნამდ−ვი−ლი სუპერდე−და.“