შემოდგომის საღამო

ეს რა ზღაპ−რუ−ლი ფო−ნი−ა,
თით−ქოს ცი−და−ნაც გა−ის−მა
ფო−თოლ−თა ხმის სიმფო−ნი−ა,
თავ−ზე ფე−რე−ბად დაგვც−ვივ−და...
ჰა−ერ−საც ყურძ−ნის გე−მო აქვს
ყველ−გან ბა−და−გის სუ−ნი−ა,
ბე−ბომ თა−თა−რა შე−მოდ−გა,
ბა−ბუმ კი ღვი−ნოს უ−რი−ა.
თი−თებს ი−ლო−კენ ბავშ−ვე−ბი,
ა−ხალ ჩურ−ჩხე−ლებს ე−ლი−ან,
ამ−დე−ნი ხი−ლის ნა−გემ−ნი,
მხი−ა−რუ−ლა−დაც მღე−რი−ან.
ხა−ვერ−დოვ−ნე−ბის შეგრძ−ნე−ბა,
ა−მინ−დი თბი−ლი, სა−ა−მო,
გულ−საც მა−ლა−მოდ ე−დე−ბა
ეს შე−მოდ−გო−მის სა−ღა−მო.