ერ−თხელ გო−გო ა−ნი−ტა,
ვნა−ხე ჩა−ფიქ−რე−ბუ−ლი -
მისჯ−დო−მო−და მა−გი−დას
უ−ცხოდ გა−რინ−დე−ბუ−ლი.
ელ−და მე−ცა, შევ−შინ−დი,
ა−ვად ხომ არ გახ−დათ−ქო.
ე−პო−ქა−ა შეშ−ლი−ლი,
ვინ−ღა ა−რის კარგად-თქო.
ვი−რუ−სი−ა ა−ხა−ლი,
და−ვასკ−ვე−ნი მა−შინ−ვე
მო−ვახ−ვი−ე თავ−შა−ლი,
თბილ სა−ბან−შიც გავხ−ვი−ე.
მე−რე ჩა−ი და−ვადგი,
მო−ვი−ძი−ე წა−მა−ლი,
ფო−რი−ა−ქის ,,ამბავში“
დე−დებს არ გვყავს ბა−და−ლი.
ა−კის−კის−და ა−ნი−ტა,
დე−და−ჩე−მო რა გი−ყო,
მე წა−მა−ლი რად მინ−და,
ა−რა−ფე−რი არ მჭირ−სო.
მა−ლე დი−დი ვიქ−ნე−ბი,
და ა−მა−ზე ვფიქ−რობ−დი.
პრო−ფე−სი−ას ვირ−ჩევ−დი
გულ−ში ა−მას ვი−ტყო−დი:
იქ−ნებ გავხ−დე ე−ქი−მი,
მო−ვარ−ჩი−ნო სნე−უ−ლი,
შე−იძ−ლე−ბა ვე−ქი−ლიც,
ჩაგ−რუ−ლის−გან რჩე−უ−ლი.
ბუ−ღალ−ტე−რი გა−მო−ვალ,
ხარ−ჯებს სწო−რად და−ვითვ−ლი,
ჩემ−გან თერ−გიც გა−მო−ვა,
ხომ მოვ−ქარ−გე ბა−ლი−ში.
მას−წავ−ლებ−ლო−ბაც მომ−წონს,
მათ აღ−ზარ−დეს თა−ო−ბა,
ვინც ას−წავ−ლის, ის მოწ−მობს
სხვე−ბის−გან რა გა−მო−ვა.
ან−და ვე−ტე−რი−ნა−რი,
ყვე−ლა მიყ−ვარს ცხო−ვე−ლი,
შენ კი მე−რე მი−თხა−რი
ჩემ−გან შენ რას მო−ე−ლი.
შვილ−თან ა−სე ბა−ას−მა
გუ−ლი ძლი−ერ გა−მით−ბო,
არ ყო−ფი−ლა პა−ტა−რა,
და ,,დიდობაც“ და−ი−წყო.
მე ვუ−თხა−რი: ად−რე−ა,
შე−ნი შფოთ−ვა და ღელ−ვა.
პრო−ფე−სი−ის არ−ჩე−ვა
მართ−ლაც დი−დი საქ−მე−ა.
ამ სა−კი−თხზე დრო−დად−რო
კი−დევ ბევრ−ჯერ ი−ფიქ−რებ,
და რო−დე−საც მო−ვა დრო,
სწორ პა−სუხ−საც მი−ი−ღებ.
პრო−ფე−სი−ა ბევ−რი−ა,
ერთ−მა−ნეთ−ზე სა−ჭი−რო,
ი−სიც, რაც შენ გსმე−ნი−ა,
სხვაც - ნაკ−ლებ თვალ−სა−ჩი−ნო.
შენ მათ შო−რის ა−ირ−ჩევ,
უ−ნა−რე−ბის მი−ხედ−ვით,
მნიშვ−ნე−ლო−ბას ა−ნი−ჭებ,
მო−მა−ვალს რას ჰპირ−დე−ბი.
ა−ირ−ჩი−ე რაც გინ−და,
და გახ−სოვ−დეს მო−რა−ლი:
გახ−დი შე−ნი საქ−მი−სა,
ზე - პრო−ფე−სი−ო−ნა−ლი.