ამ პატარა გოგონას სახელად შორენა ჰქვია, მაგრამ შოკოლადი ისე უყვარს, რომ ყველა შოკოს ეძახის. დედა არიგებს,  ბევრი შოკოლადის ჭამა მავნებელიაო, მაგრამ შოკო თავისას არ იშლის.

დაბადების დღეზე შოკოს საგანგებო საჩუქარი მიართვეს,-შოკოლადის პატარა ქალაქი,- ისეთი ლამაზი, შესაჭმელად ვერც გაიმეტებდით. დედას ჯერ სუფრა არ  გაეშალა, შოკოლადის ქალაქიდან კი მარტო  შუქნიშანი დარჩა. შოკო თურმე სამზარეულოში შეპარულიყო... 

ეს შუქნიშანი იმიტომ გადარჩა, რომ შოკოს უცებ მუცელი საშინლად ასტკივდა. შეშინებულმა დედამ ექიმი გამოიძახა.

-აბა, მომიყევით, დღეს შოკომ რა მიირთვა?- იკითხა შალვა ექიმმა. ყველას შოკოს ხუმარა ძამიკომ,-ლაშამ დაასწრო:

-შოკომ დღეს მთელი ქალაქი შესანსლა, -შოკოლადის ქუჩები და სახლები, მოედნები შადრევნებით, შავი და თეთრი შოკოლადის მანქანები, ჰო მართლა, მშვიდობის ქანდაკებაც ზედ მიაყოლა....

შერცხვენილი შოკო საბანქვეშ შეიმალა. შალვა ექიმის ხმა იქაც კარგად ესმოდა. ისიც არიგებდა, ბევრი შოკოლადის ჭამა მავნებელიაო. 

-იმდენი შოკოლადი ვჭამე, მთელი სიცოცხლე მეყოფა,-საბნიდან გამოიჭყიტა შოკომ,-გპირდებით, დღეიდან   არც კი გავეკარები...

გახარებულმა ლაშამ შოკოლადის შუქნიშანი პირისკენ გააქანა. შოკომ წამსვე გადაიძრო საბანი:

-მსუნაგო! ეგ შუქნიშანი ჩემია!

ყველას გაეცინა. 

-ფიქრი არ მაქვს შოკოს მადის... მაინც უყვარს შოკოლადი!-მხიარულად შესძახა ლაშამ.