ერთ უღრან დღეში ორი ფრინველი კოდალა  და კაკადუ გვერდი-გვერდ ფუღუროში ცხოვრობდა,ხოლო მათ ახლოს გულწითელას მიწაზე ბუდე ჰქონდა გაკეთებული. ფრთოსნებს კეთილმეზობლური ურთიერთობა ჰქონდათ და ერთმანეთის  სიხარულს თუ მწუხარებას დიდსულოვნად იზიარებდნენ. 

ერთელაც კაკადუ  კოდალასთან ერთად ხის ტოტზე ჩამომჯარი გასცქეროდა მიდამოს. 

კაკადუმ გულწითელას ქება დაიწყო:_რა მშრომელია ,ეს ჩვენი მეზობელი , დროს არასოდეს კარგავსო. ხეკაკუნას არ ესიამოვნა გულწითელას ქება და გულში გაიფიქრა :  ახლა გულწითელაზე ცუდს თუ ვიტყვი მასზე ბევრად კარგი გამოვჩნდებიო და  კაკადუს უთხრა:

_ განა რა საქებია ,ეგ ციცქნა ჩიტი, კარგი რა , მიწას არ ასცდენია, ერთი მაგის საცოდავი ბუდე განახა ,როგორ ცხოვრობს ხის მორის ქვეშო . 

-კოდალა,მგონი არსწორია მეზობელზე ასე საუბარი...!_კაკადუმ ეს უთხრა და გულწითელაც გამოჩნდა. ვინ იცის მერამდენედ მოჰკრა ყური კოდალას მწარე სიტყვებს, მაგრამ გულწითელას კვლავაც არაფერი უთქვამს.

მომდევნო საღამოსაც ისევ იგივე გამეორდა და ამჯერად  გულწითელას გარდა , კიდევ ბევრ სხვა საქებ ფრინველზე ამბობდა ცუდს ,იმისთვის რომ  მათზე უკეთესი გამოჩენილიყო. მისი საქციელი არავის მოსწონდა და არც გამოსწორების გზა იცოდნენ. ერთხელ კი გულწითელამ უთხრა:_ კოდალა, შენ ტყის საუკეთესო მკურნალი ხარ, პატივი ეცი საკუთარ თავს და ნუ ცდილობ სხვისი დამცირებით მიიღო რაიმე სარგებელიო. ყველა ფრთოსანი გაჩუმდა და კოდალას წასვლის შემდეგ გაოცებულებმა ჰკითხეს:_  ის სულ ცუდს ამბობს შენზე და შენ კი ცუდითვე არასოდეს პასუხობ, რატომ ?

-ეს იმიტომ,რომ კოდალას  ვერ მივცემ უფლებას ჩემი ბუნება ცუდისკენ შეცვლოს, ადამიანური  ვალია კარგი მაგალითი მივცე,რომელსაც გამარჯვების დიდი  უპირატესობა  აქვს, ცუდ მაგალითთან  შეპირისპირებისასო.