წიგ−ნი ჩვე−ნი, ჩვე−ნი დე−და,
ჩვე−ნი ე−ნა ქარ−თუ−ლი,
ვარდ−ნა−ბა−მი ფურ−ცე−ლი,
ჩვენს ყრმო−ბა−ში ჩარ−თუ−ლი!

დედის ძუ−ძუ მე−ო−რე,
სიყ−ვა−რუ−ლი პირ−ვე−ლი,
ჩვენს აკ−ვანს შე−მომჯ−და−რი
მგა−ლო−ბე−ლი ფრინველი.

იავნანის ნი−ავ−ში
ჩვენს ყურ−თან რომ გა−ის−მა,
ყრმო−ბა რომ გვი−სურ−ნე−ლა,
რო−გორც ბა−ღი მაისმა.

ტკბილად რომ გაგ−ვი−ხა−რა
ჩვენ ბავშ−ვო−ბა ბე−ჩა−ვი -
შა−ვი კა−ბით გაზრ−დი−ლებს,
გა−ხუ−ნე−ბულ ლეჩაქით.

ჩვე−ნი წიგ−ნი, ჩვე−ნი დე−და,
ჩვე−ნი ე−ნა ქარ−თუ−ლი,
ოქ−როსხ−მი−ან სი−მე−ბად
გულ−ში ამოხლართული.

ამ წიგ−ნიდან გაბრ−წყინ−და
ქართ−ლის დი−დი მთი−ე−ბი,
პირ−ველ ფურ−ცელს გაშ−ლი−და
გა−მო−ხა−ტულს იებით.

ის ამ წიგნ−ში უს−მენ−და
ნა−კა−დულს და ტო−რო−ლებს,
სა−წყალ ხა−რის ტი−რილ−სა,
ხმა−სევ−დი−ან ოროველს.

ხმას გა−ყი−ნულ კა−ცი−სას,
სი−ცი−ვით რომ კვდე−ბო−და,
მზე სა−წყალი კა−ცი−სა
გო−რას მიჰფარებოდა.

მას უყ−ვარ−და ეს წიგ−ნი,
ჭრე−ლი აბ−გის მშვე−ნე−ბა,
მო−ი−გო−ნებს და შუ−ქი
გულ−ზე დაეშენება.

ვიგონებთ და გვა−ხა−რებს,
რომ აქვს გულ−ში ჩარ−თუ−ლი, -
ჩვე−ნი წიგ−ნი ლა−მა−ზი,
„დე−და ე−ნა“ ქარ−თუ−ლი!