ვაჟაო, დილის მზის სხივო,
ვა−ჟა−ო, დი−ლის მზის სხი−ვო,
ხან მთებ−ზე ნისლ−თა დი−ნე−ბავ,
შუ−ა−ფხო−დან რომ მი−დი−ხარ,
გუ−ლი რად გა−გე−ტი−რე−ბა?
შენ თუ არ ი−ცი მი−ზე−ზი,
ა−ბა, ვის ე−ცო−დი−ნე−ბა?
გად−მო−დი, გად−მო−ა−შუ−ქე
ლურჯ თხი−ლი−ა−ნას კალ−თე−ბი.
რა და−შავ−დე−ბა? არც რა−ი:
გნა−ხავ და... გა−მე−ხარ−დე−ბი!
ხან მთებ−ზე ნისლ−თა დი−ნე−ბავ,
შუ−ა−ფხო−დან რომ მი−დი−ხარ,
გუ−ლი რად გა−გე−ტი−რე−ბა?
შენ თუ არ ი−ცი მი−ზე−ზი,
ა−ბა, ვის ე−ცო−დი−ნე−ბა?
გად−მო−დი, გად−მო−ა−შუ−ქე
ლურჯ თხი−ლი−ა−ნას კალ−თე−ბი.
რა და−შავ−დე−ბა? არც რა−ი:
გნა−ხავ და... გა−მე−ხარ−დე−ბი!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
შვლის ნუკრის ჩივილილუარა ჭანტურია |
 |
ჭრიჭინების ოინიმაია წიგნაძე |
 |
მზე და მთვარე წაეკიდნენმანანა ტონია |
 |
იმ ვარდისფერ ატმებს მოვიგონებ კვლავგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
გაზაფხულივაჟა–ფშაველა |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
იქცა ლამაზ თაიგულადნესტან კუპრავა |
 |
საფრთხობელანუნუ ჯანელიძე |
 |
ქრისტესთვალება ცა მიყვარსელიზბარ გაბუნია |
 |
შემოდგომის ხალიჩებსცირა ტურაშვილი |
|
შავი თუთანუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
ობოლივაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულის სიმღერაელენე სალარიძე |
|
ცაზე იარე, მთვარეოვაჟა–ფშაველა |
 |
მთასდუტუ მეგრელი |
|
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
