ჩუ−მად პა−პის სა−ხე−ლოს−ნოს
ა−მოვხ−სე−ნი ურ−დუ−ლი,
ი−ა−რა−ღი მჭირ−დე−ბა
გა−ვა−კე−თო შურ−დუ−ლი.

აგერ ერ−თად ა−წყვი−ა
ხერ−ხი და შა−ლა−ში−ნი
კუ−თხე−ში დევს წე−რაქ−ვი,
უ−რო და ძალაყინი.

შვეული და ჩა−ქუ−ჩი,
სა−ზო−მი პირ−და−პი−რი,
ლომ−გა−ზა და ნა−ჯა−ხი
თა−რა−ზო, ბირდაბირი.

ხის და რკი−ნის ბერ−ღე−ბი
სა−ბურ−ღი და სა−ჭე−რი
და−მა−ვი−წყდა კა−რე−ბის
რომ ა−რამ−ყავს დამჭერი.

ეხლა ნე−ტა რა−ღა ვქნა,
ა−ღარ მინ−და შურ−დუ−ლი,
ვინ−მეს უნ−და მო−უხ−მო,
რომ გა−მი−ღოს ურ−დუ−ლი.