ფუს−ფუ−სით, ბზუილ-ბზუილით,
სა−ით მიფ−რი−ნავ ფუტ−კა−რო?
ყვა−ვი−ლებს მი−უ−ა−ლერ−სებ
დე−დი−კოს ა−სე უთხარო.

ვიშრომებ ცო−ტას, ვი−ცელ−ქებ,
არ ვი−ზამ სა−ნა−ნე−ბელ−სო,
ყვა−ვი−ლის მტვრის−გან თაფლს შევქმ−ნი
ჩემს სარჩო-საბადებელსო.

წვეთ-წვეთად სკა−ში შევ−ზი−დავ,
მთლად არ შე−ვიკ−რავ კრი−ჭა−სა,
ცო−ტას შენც გა−გი−ნა−წი−ლებ
თაფ−ლის−გან დამტკ−ბარ ფიჭასა.

თუ მტრუ−ლად მოხ−ვალ გა−გი−წევ
მეც ჩე−მე−ბუ−რად მტრო−ბა−სო,
თუ ძმა იქ−ნე−ბი და−ვატკ−ბობ
თაფ−ლი−ვით მე ჩვენს ძმო−ბა−სო.