ბავშ−ვე−ბისთ−ვის ა−თას−ფე−რად მო−ხა−ტუ−ლი ხი−ლი:
ვაშ−ლი, მსხა−ლი, ა−ტა−მი და საკ−ნა−ტუ−ნო თხი−ლი,
თურ−მე სა−სარ−გებ−ლო ა−რის, რომ ვერ მოთვ−ლის თვა−ლი,
მარ−წყვი, ლეღ−ვი, ქლი−ა−ვი და სა−მა−ი−სო ბალი.

შეკითხვებით არ გვას−ვე−ნებს გვან−ცა და თან გვარ−თობს,
_ ზა−ფხუ−ლო−ბით რად მი−ვირთ−მევთ, მი−თხა−რით, სა−ზამთ−როს?
შე−ვი−ნა−ხოთ თო−რემ მე−რე შოვ−ნა გა−ჭირ−დე−ბა,
ი−ან−ვარ−ში ჩა−ცი−ე−ბაც ა−ღარ დაჭირდება.

ბუხრის პი−რას მე მო−გართ−მევთ, გა−გა−ო−ცებთ მნახ−ველს,
ტკბი−ლად გაჭ−მევთ, თან სა−ზამთ−როს გა−უ−მართ−ლებ სა−ხელს.