მარტ−მა აპ−რილს შე−უთ−ვა−ლა:
მა−სეს−ხე−ო სა−მი დღე,
თე−ბერ−ვა−ლის თოვლს და ჭყა−პანს
მი−ვა−ლი−ე მთე−ლი თვე.

არ ი−კი−თხავთ, პა−სუ−ხად
რა მი−ი−ღო მარტ−მა?
_ ა−ბა, ერ−თი კარ−გად თქვი _
ი−ხუმ−რე თუ, მართ−ლა?!

კარ−გად ი−ცი _ სამ წუ−თი−თაც
არ ინ−დო−ბი მარ−ტო,
მო−ინ−დო−მე ეს ქვე−ყა−ნა
კი−დევ სამ დღეს მარ−თო?!

გა−იხ−სე−ნე _ სა−მი დღე
შარ−შა−ნაც გაქვს ნა−სეს−ხე−ბი,
ჰო−და, წელ−საც სამს რომ ი−თხოვ _
ხარ კი მი−სი ჩამ−სეს−ხე−ბი?!

ა−რას ვამ−ბობ _ შარ−შან−წინ−ზე,
და არც წი−ნის წი−ნის წინ−ზე,
რა, ვერ კმა−რობ ოც−და−ათ დღეს,
თუ იქ−ცე−ვი ჯიბრ−ზე?

თუ−კი ა−სე გა−აგრ−ძე−ლებ,
ვერ ა−მოხ−ვალ ვა−ლე−ბი−დან,
ი−ცი, ბო−ლოს რას მი−ი−ღებ?
ა−მოხ−ტე−ბი კა−ლენდ−რი−დან!