რე−ზი−კო და სანდ−რი−კო
ტყუ−პი ძმე−ბი ა−რი−ან,
სა−თა−მა−შოდ ე−ზო−ში
ერ−თად მი−უ−ხა−რი−ათ.

ერთ−ნა−ი−რად იც−ვა−მენ,
ერთ−ნა−ი−რად და−დი−ან’
ვე−რაფ−რით ვერ გა−არ−ჩევ,
თუ ვინ უფ−რო მარ−დი−ა.

ძალ−ზე მო−უს−ვენ−რე−ბი,
ძალ−ზე, ძალ−ზე ცქვი−ტე−ბი,
ჰგვა−ნან კურ−დღლის ბა−ჭი−ებს
გაწ−რი−პუ−ლი ბი−ჭე−ბი.

გაკ−ვე−თილ−ზეც ცქმუ−ტა−ვენ,
წუ−თით ვერ ჩერ−დე−ბი−ან,
მაგ−რამ გა−მო−კი−თხვი−სას
სხა−პას−ხუ−პით ყვე−ბი−ან.

ერ−თად მტკი−ცედ ა−რი−ან,
ვე−რა−ფე−რი ა−ში−ნებთ,
ყვე−ლა კი−თხვას ერთ-ერთი
უ−პა−სუ−ხებს მა−შინ−ვე.

ჯერ ნორ−ჩე−ბი ა−რი−ან,
თა−მა−შო−ბით გარ−თუ−ლი,
უკ−ვე უყ−ვართ სამ−შობ−ლო,
ჩვე−ნი ე−ნა ქარ−თუ−ლი.

ნამდ−ვილ მა−მუ−ლიშ−ვილ−თა
შე−მარ−თე−ბა ექ−ნე−ბათ,
ლო−მის ო−რი ბოკ−ვე−რი
სა−ქართ−ვე−ლოს ეზრ−დე−ბა.

ხვა−ლინ−დელ დღის ი−მე−დად
და მო−მავ−ლის საყრდე−ნად,
წარ−მა−ტე−ბა ვუ−სურ−ვოთ
და სურ−ვილ−თა ახდე−ნა.