მე ხომ უკ−ვე გა−ვი−ზარ−დე,
ა−ღა−რა ვარ პა−ტა−რა,
მე−ყო უკ−ვე, რაც დე−დი−კომ
თვის ნე−ბა−ზე მა−ტა−რა.
ყო−ველ დი−ლით მა−ძა−ლე−ბენ
უფ−რო−სე−ბი სა−უზ−მეს,
მე კი მინ−და, ჩემს ტო−ლებ−თან
ნა−ხირს ტყე−ში გა−ვუძღ−ვე.
მე−ყო უკ−ვე გოგ−ლი მოგ−ლიც,
ტკბი−ლე−უ−ლიც, ნამ−ცხვრე−ბიც,
რო−ცა მინ−და დე−დი−კო−ნა,
ა−წი მა−შინ დავწ−ვე−ბი.
ა−ღარ მხიბ−ლავს ჩურ−ჩხე−ლე−ბი,
ა−ღარც ტკბი−ლი თა−თა−რა,
ექვ−სი წე−ლი შე−მის−რულ−და,
ჰო და, არ ვარ პა−ტა−რა.