ი−მას, ვი−საც უყ−ვარს წიგ−ნი,
ქვე−ყა−ნა−ზე რა მო−ა−წყენს? _
სა−მო−თხე აქვს თა−ვის წი−ლი,
აღ−მაფ−რე−ნით ცამ−დე აღ−წევს.

და−ი−ზამთ−რეს უკ−ვე მთებ−მა,
ქა−რებს ვა−ტანთ ამ ბა−რა−თებს:
წიფ−ლის ღრუ−ში ტყის მკვიდ−რებ−მა
ბიბ−ლი−ო−თე−კა გა−მარ−თეს.

ფუ−ღუ−რო−დან წუ−ხელ ღა−მით
მკრთა−ლი შუ−ქი ა−ნა−თებ−და
და ბუ ბიბ−ლი−ო−თე−კა−რი
ა−ხალ წიგ−ნებს ა−ლა−გებ−და.

კო−და−ლას დამ−ზა−დე−ბუ−ლი,
უ−ახ−ლე−სი თა−რო−ე−ბი
წიგ−ნე−ბით აქვთ გავ−სე−ბუ−ლი -
თვლე−მენ სი−ტყვის წყა−რო−ე−ბი.

აც−ნო−ბე−ბენ, ვინც ვერ ი−გებს,
ჩხიკ−ვი, შაშ−ვი, ნიბ−ლი−ა−ნი:
- ა−ხალ წიგ−ნებს დაგვირი−გებს
ბუ მშვი−დი და იღბ−ლი−ა−ნი!..

ფუ−ღუ−როს−თან წიფ−ლის კა−რი
არ ჩერ−დე−ბა დღე და ღა−მე
და ბუ ბიბ−ლი−ო−თე−კა−რი
წიგ−ნით უშ−ვებს ყვე−ლას გა−რეთ.

და−თო−ვი−ლი ბი−ლი−კე−ბით
თეთრ ფიფ−ქებ−ში გახ−ვე−უ−ლი
შინ იჩ−ქა−რის იმ წიგ−ნე−ბით
ტყის ყო−ვე−ლი სახ−ლე−უ−ლი.

უყ−ვართ წიგ−ნი შველს და ი−რემს,
არ და−უ−დეს არ−ვის ტო−ლი,
ზამთ−რი−სათ−ვის წა−მო−ი−ღეს
მო−თხრო−ბე−ბის ა−თი ტო−მი.

კი−თხვი−სათ−ვის მო−უც−ლი−ათ
ფო−ცხვერს, აფ−თარ−სა და ტუ−რას,
მო−ხუც მგელ−საც არ უც−დი−ან,
წინ გარ−ბი−ან ეშ−მა−კუ−რად.

მე−ლას წიგნ−ში ქოჩ−რი−ა−ნი
ჩი−ტე−ბი გულს უ−ხა−ლი−სებს,
მაგ−რამ იქ−ვე თო−ფი−ა−ნი
მო−ნა−დი−რე ძაღ−ლებს უქ−სევს.

მაჩ−ვის ყოფ−ნა წიგნ−თან ვინ თქვა,
ან რა ი−ცის მი−სი წე−სი?
თუმ−ცა უ−ცებ წა−ი−კი−თხა
სი−მინ−დებ−ზე სა−მი ლექ−სი.

წიგ−ნი მი−აქვს ბე−ჯით კურ−დღელს,
გზა−დაგ−ზა შლის ჩქა−რა თა−თით,
დათ−ვის ბელს კი თავქ−ვეშ უ−დევს,
და−უსვ−რი−ა უკ−ვე თაფ−ლით.

ციყ−ვე−ბი ხის ტოტ−ზე ხტი−ან,
ბუს ა−რა−ფერს უ−წუ−ნე−ბენ,
წიგ−ნებს ჩვრის ჩან−თა−ში ჩრი−ან
და შინ მი−ა−ცუნ−ცუ−ლე−ბენ.

მაღ−ლა მთა−ნიც და ქვე−და−ნიც
მხი−ა−რუ−ლად ხმი−ა−ნე−ბენ _
შურ−თხი, რო−ჭო და ქე−და−ნიც
წიგ−ნებს მი−აფ−რი−ა−ლე−ბენ.

თრი−ე−ბი კი მი−ათ−რე−ვენ
და წიგ−ნე−ბით ბი−ნას რთა−ვენ,
წყნა−რი კი−თხვით ა−თე−ნე−ბენ
უხვ−თოვ−ლი−ან ზამთ−რის ღა−მეს.

წიგნ−ში ჩა−ურ−გი−ათ თა−ვი
ზღარ−ბებს, ჩხართ−ვებ−სა თუ კვერ−ნას...
ბო−ლოს ბიბ−ლი−ო−თე−კა−რი
ა−სე ე−უბ−ნე−ბა ყვე−ლას:

- ვი−მე−გობ−როთ ამ წიგ−ნებ−თან,
ა−ვი−მაღ−ლოთ ინ−ტე−ლექ−ტი,
მა−ლე ტყე−ში მათ−თან ერ−თად
შე−მოგ−ვი−ვა ინ−ტერ−ნე−ტი...